bts7sins : Part 36 ฉาก NC
พลั่ก !
ร่างของลิลิธถูกโยนลงบนฟูกด้วยแรงโมโหของจองกุก เธอถูกเขาอุ้มฝ่าหิมะที่กำลังตกอยู่มา ไม่ว่าเธอจะดิ้นแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอลงเสียทีจนมาถึงที่บ้านต้นไม้นี่เขาถึงได้ยอมปล่อยเธอลง
แกร๊ก
“เสียใจมากรึไงถึงได้ไปซบไหล่คนอื่นน่ะ !” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังจนร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้ง หญิงสาวกัดฟันอย่างอดทนกับผู้ชายใจร้ายที่อยู่ตรงหน้า
เขาจะทำร้ายจิตใจเธอไปถึงไหน
“นายจะมายุ่งกับฉันทำไมล่ะ ไล่ฉันไม่ใช่รึไง !”
“ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อเธอน่ะเป็นผู้หญิงของฉัน !”
“อย่ามาพูดพล่อยๆอย่างนี้นะจอนจองกุก ! ฉันกับนาย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน !!”
ปึ๊ด
คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากผู้หญิงอวดดีตรงหน้าทำให้ความอดทนของชายหนุ่มแทบขาดผึง แววตาที่เจ็บปวดของจองกุกจ้องมองหญิงสาวอย่างตัดพ้อ แววตาแข็งกร้าวและดื้อดึงของลิลิธทำให้เขาน้อยใจ ...
...แต่เหนือความน้อยใจ มันคือความโกรธ
“งั้นฉันจะทำให้เธอกับฉันเป็นสามีภรรยากันตอนนี้เลย !”
“ยะ อย่ามาทำอะไรบ้าๆนะ !” ลิลิธพูดตอบเสียงดังแต่ความกลัวเริ่มผุดขึ้นมาในใจเมื่อเขาบอกว่าจะทำอะไร
“ฉันไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ ฉันแค่จะทำให้เธอรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน” จองกุกพูดเสียงนิ่ง ร่างสูงถอดเสื้อโค้ทตัวหนาออกแล้วโยนมันออกไปทางใดทางหนึ่ง ชายหนุ่มจัดการขึ้นคร่อมและจับข้อมือเธอให้ยึดกับเตียงอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับเฉียบคมดุจเหยี่ยวที่บินอยู่บนฟ้ารอเวลากินเหยื่อ
“จ ... จองกุก อื้อ” ริมฝีปากบางที่กำลังขยับอยู่ถูกปิดด้วยปากสวยได้รูปของชายหนุ่ม จองกุกบดขยี้มันลงไปอย่างโมโห หยดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตาของลิลิธไม่ได้ทำให้เขาอ่อนโยนขึ้นเลย
ริมฝีปากหนาแทรกลิ้นร้อนๆเข้าไปในโพรงปากเล็ก ลิลิธแทบเบือนหน้าหนีอย่างขมขื่นเมื่อเขาจูบเธอด้วยความโกรธ จองกุกกัดริมฝีปากล่างของเธอจนเธอได้กลิ่นคาวเลือดเล็กๆ เสียงสะอื้นของเธอเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“ปล่อยฉันไป ...” เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงหญิงสาวพูดพลางยันตัวขึ้นนั่งพิงหลังกับหัวเตียงเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกและปล่อยแขนเธอ หากแต่จอนจองกุกไม่ฟังคำเธอ เขาถอดเสื้อยืดตัวสีแดงของเขาออกและปลดเข็มขัดโยนไปที่ไหนสักที่
“ไม่ได้” จอนจองกุกพูดแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ลิลิธ “...ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้”
“ฮึก ...” เสียงสะอื้นดังขึ้นและถูกหยุดไว้อีกครั้งเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาประกบปากกับเธอ รอบนี้จองกุกสอดลิ้นเข้ามาอย่างค่อยเป็นค่อยไป มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมารั้งคอเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน อีกข้างก็เลื่อนลงมาล้วงเข้าในในกางเกงขาสั้นของเธอ สัมผัสที่จุดอ่อนไหวของเธอผ่านกางเกงชั้นใน ร่างบางสะดุ้งโหยง มือเล็กจับแขนของเขาแน่นเพื่อบอกให้เขาหยุด
“อือ ... อย่าห้ามฉันสิ” ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำแต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ เขาจึงจัดการเลื่อนลงไปที่ลำคอเธอและฝังเขี้ยวของเขาลงไป
“อ๊า !” ลิลิธร้องเสียงดัง เธอกำลังจะดิ้นแต่ถูกเขาใช้มือจับตัวไว้ก่อน
“ถ้ายังไม่อยากให้เขี้ยวฉันฉีกคอเธอขาดก็อยู่นิ่งๆ...” จอนจองกุกคำรามเสียงต่ำ เขาถอนเขี้ยวของเขาออกแล้วเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกเผยให้เห็นชั้นในสีขาวสะอาดกับเนินอกคู่สวย ชายหนุ่มจ้องมันตาเป็นประกายในขณะที่คนถูกมองกำลังตัวสั่นระริกราวกับลูกนก
“เธอ ... สวย ...” ชายหนุ่มพูด หญิงสาวไม่ตอบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งกลัว ทั้งอาย แขนทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดเนินอกไว้
“ไม่ เอามือเธอออกสิ”
“อย่าทำแบบนี้กับฉัน”
“อย่าห้ามฉัน ...” จองกุกพูดแล้วจ้องหน้าหญิงสาว ลิลิธยอมลดมือลงแล้วเบือนหน้าหนี เธอไม่อยากเห็น ไม่อยากจะรับรู้ว่าเขาทำอะไรกับเธอ
ชายหนุ่มก้มลงไปจูบที่เนินอกอย่างอ่อนโยน เขาใช้ฟันขบเบาๆพอให้หญิงสาวรู้สึกตัว มือหนาสอดเข้าไปด้านหลังของเธอแล้วเกี่ยวเอวบางให้เข้ามาชิด จองกุกใช้ฟันกัดชั้นในแล้วดึงมันลงด้วยปากของเขาเผยให้เห็นอกเปลือยเปล่าที่เต่งตึง
“อย่า ...”
“อยู่นิ่งๆสิ” เขาพูดพร้อมกับก้มลงไปฟัดกับเนื้อที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากได้รูปของเขาเข้าครอบครองยอดอกสีสวย ชายหนุ่มดูดมันเบาๆ ลิ้นนุ่มวนรอบยอดอกไปมาช้าๆเพื่อปลุกเธอให้ตื่น ความเสียวจากยอดอกทำให้ลิลิธต้องหลับตาปี๋ สองมือของเธอขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายอารมณ์
“อ๊ะ ตรงนั้นไม่ได้นะ !” เสียงใสร้องห้ามเมื่อนิ้วของชายหนุ่มกรีดตามร่องเสียวผ่านผ้าบางที่ไม่มีกางเกงขาสั้นของเธอกั้นไว้เพราะหลุดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนจะห้ามไม่ได้ผล นิ้วกลางของจองกุกถูกสอดเข้าไปในตัวของเธอช้าๆ
“เธอเคยห้ามฉันได้รึไง...” ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นราวกับเย้ยหยันในความอ่อนแอของคนตรงหน้า นิ้วเรียวขยับเข้าออกช้าๆในขณะที่ริมฝีปากของเขาวุ่นอยู่กับการจูบที่ลำคอ กระดูกไหปลาร้า เนินอก ไล่ลงมายังหน้าท้องของเธอเพื่อซึมซับความอร่อย
“อื้อ อ๊ะ” เสียงร้องเบาๆดังมาจากลิลิธเมื่อนิ้วของเขาเริ่มขยับเร็วขึ้นคล้ายจะไปถึงสวรรค์แต่แล้วนิ้วของเขาก็ถูกชักออกไป หญิงสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มเผลอแอ่นช่วงล่างตามอย่างเสียดาย จอนจองกุกจ้องมองคนตรงหน้าแล้วยกนิ้วของตนที่เปื้อนน้ำรักเมื่อครู่ขึ้นมาดูดดื่มราวกับมันคือน้ำหวาน
“คิดจะมีความสุขคนเดียวรึไงลิลิธ ? อย่าปล่อยฉันไว้แบบนี้สิ” จองกุกพูดพร้อมกับถอดกางเกงยีนส์และชั้นในของตัวเองออกเผยให้เห็นแก่นกายของเขาที่ตั้งชูชั้นพร้อมจะทำงาน ลิลิธหลุบตาลงต่ำเพื่อที่จะไม่มองมัน
เห็นมาก็ไม่ใช่น้อยแล้ว ทำไมฉันยังอายอยู่อีกเนี่ย !
จอนจองกุกจัดการนั่งลงแทนที่เธอแล้วจับคนตัวเล็กให้ขึ้นนั่งคร่อมตัก ชายหนุ่มจับมือเล็กของเธอมาวางบนไหล่ของเขาแล้วยึดสะโพกมนไว้ให้แน่น
“ลิลิธ เธอพร้อมนะ ..?” เหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ มือหนากดสะโพกของเธอลงเพื่อสอดแก่นกายของเขาเข้าไปในตัวเธอ ลิลิธหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่นในตัว เธอรู้สึกได้ถึงความตึงและอาการหน่วงที่ท้องน้อย
“อือ ... อย่า ... เกร็ง” ชายหนุ่มกัดฟันพูดพลางสอดใส่ เขารู้สึกได้ถึงความแปลกใหม่ ...ก็เขายัง ‘บริสุทธิ์’ อยู่นี่
สุดท้ายเขาก็สามารถเข้าไปอยู่ในตัวเธอได้จนสุด จองกุกจัดการผลักหญิงสาววที่นั่งคร่อมตักเขาอยู่ให้ลงไปนอนราบกับพื้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาพร้อมที่จะบรรเลงเพลงรักนี่แล้ว สะโพกหนาของจองกุกเริ่มขยับช้าๆเพื่อสร้างความเคยชินให้กับทั้งตัวลิลิธและตัวเขาเอา
“ฉ...ฉันเจ็บ...”
“เดี๋ยวมันจะดีเองนั่นแหละ เธอก็รู้” ชายหนุ่มจงใจพูดกระซิบที่ข้างหูหญิงสาวด้วยเสียงโดทนต่ำ ริมฝีปากสวยงับใบหูเล็กเบาๆ ลิลิธเบี่ยงหน้าหนีอย่าจั๊กจี้ มือขวาของจองกุกจัดการดันเรียวขาสวยของเธอขึ้นเพื่อง่ายต่อการขยับ มือหนาอีกข้างก็รั้งคอเล็กให้เข้ามาจูบ ชายหนุ่มหลับตาพริ้มไปกับความหอมหวานที่ตนเองได้รับ
นี่น่ะหรือ ... รสชาติของผู้หญิงจากสวรรค์อย่าง ‘อีวา’
“อื๊ออ อา.. อ๊ะ” เสียงครางดังมาจากหญิงสาวเป็นระยะ ความเร็วของสะโพกหนายังคงที่อยู่ ลิ้นร้อนๆของเขาที่ส่งเข้ามาในปากเธอทำให้เธอแทบจะบ้า มันทั้งนุ่ม หวาน ละมุนจนเหมือนเขากับเธอเมคเลิฟกันด้วยความเต็มใจ
“ลิลิธ ... ฉัน ...”
“จะ...จองกุก...” บทสนทนาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเสียงหอบและเสียงครางของทั้งคู่ นิ้วสวยของลิลิธจิกลงไปบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม เล็บของเธอข่วนไปทั่วจนเป็นรอยเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ภายในห้อง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นครางเสียงดังเมื่อจอนจองกุกเริ่มเพิ่มความเร็วในการขยับ แก่นกายความเป็นชายของเขาเริ่มเสียดสีกับถายในตัวเธอเร็วขึ้นและแรงขึ้นจนเธอรู้สึกร้อน
“ฮื่อ...ฉ – ฉันไม่ไหวแล้ว ..” ชายหนุ่มพูดเสียงกระเส่า ปากบอกว่าไม่ไหวแต่สะโพกของเขายังคงขยับเร็วและแรงขึ้นอยู่เรื่อยๆ ลิลิธเลื่อนมือมาขยุ้มผมอีกคนแน่นเมื่อเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะไปถึงสวรรค์
“ฉันเอง ก็มะ...เหมือนกั – อ๊า” หญิงสาวพูดเสียงขาดหายไปเป็นห้วงๆขนพูดไม่เป็นภาษา ภายในห้องตอนนี้มีเพียงเสียงเนื้อที่กระทบกันและเสียงครางของทั้งคู่ที่ดังปนกันระงม
สะโพกและเอวของจอนจองกุกขยับอีกสองสามครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะกดมันลงแนบแน่นกับตัวเธอ ของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักเข้าไปในตัวหญิงสาวค่อนข้างมากเพาะเขาไม่ค่อยได้ปลดปล่อยอารมณ์ทางเพศของมาสักเท่าไหร่ ฝ่ายลิลิธเองก็นอนหอบเหนื่อยจนตัวโยน เปลือกตาของเธอค่อยๆปิดลงช้าๆด้วยความอ่อนล้า
ชายหนุ่มพักหายใจสูดอากาศเข้าปอดอยู่พักหนึ่งแล้วค่อยๆถอนตัวออกจากร่างบาง จองกุกจัดการจัดท่าให้เธอนอนได้สบายๆก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอแล้วเดินออกจากห้องไป ..
ร่างของลิลิธถูกโยนลงบนฟูกด้วยแรงโมโหของจองกุก เธอถูกเขาอุ้มฝ่าหิมะที่กำลังตกอยู่มา ไม่ว่าเธอจะดิ้นแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอลงเสียทีจนมาถึงที่บ้านต้นไม้นี่เขาถึงได้ยอมปล่อยเธอลง
แกร๊ก
“เสียใจมากรึไงถึงได้ไปซบไหล่คนอื่นน่ะ !” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังจนร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงสะดุ้ง หญิงสาวกัดฟันอย่างอดทนกับผู้ชายใจร้ายที่อยู่ตรงหน้า
เขาจะทำร้ายจิตใจเธอไปถึงไหน
“นายจะมายุ่งกับฉันทำไมล่ะ ไล่ฉันไม่ใช่รึไง !”
“ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้ ในเมื่อเธอน่ะเป็นผู้หญิงของฉัน !”
“อย่ามาพูดพล่อยๆอย่างนี้นะจอนจองกุก ! ฉันกับนาย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน !!”
ปึ๊ด
คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากผู้หญิงอวดดีตรงหน้าทำให้ความอดทนของชายหนุ่มแทบขาดผึง แววตาที่เจ็บปวดของจองกุกจ้องมองหญิงสาวอย่างตัดพ้อ แววตาแข็งกร้าวและดื้อดึงของลิลิธทำให้เขาน้อยใจ ...
...แต่เหนือความน้อยใจ มันคือความโกรธ
“งั้นฉันจะทำให้เธอกับฉันเป็นสามีภรรยากันตอนนี้เลย !”
“ยะ อย่ามาทำอะไรบ้าๆนะ !” ลิลิธพูดตอบเสียงดังแต่ความกลัวเริ่มผุดขึ้นมาในใจเมื่อเขาบอกว่าจะทำอะไร
“ฉันไม่ได้ทำอะไรบ้าๆ ฉันแค่จะทำให้เธอรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน” จองกุกพูดเสียงนิ่ง ร่างสูงถอดเสื้อโค้ทตัวหนาออกแล้วโยนมันออกไปทางใดทางหนึ่ง ชายหนุ่มจัดการขึ้นคร่อมและจับข้อมือเธอให้ยึดกับเตียงอย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับเฉียบคมดุจเหยี่ยวที่บินอยู่บนฟ้ารอเวลากินเหยื่อ
“จ ... จองกุก อื้อ” ริมฝีปากบางที่กำลังขยับอยู่ถูกปิดด้วยปากสวยได้รูปของชายหนุ่ม จองกุกบดขยี้มันลงไปอย่างโมโห หยดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากดวงตาของลิลิธไม่ได้ทำให้เขาอ่อนโยนขึ้นเลย
ริมฝีปากหนาแทรกลิ้นร้อนๆเข้าไปในโพรงปากเล็ก ลิลิธแทบเบือนหน้าหนีอย่างขมขื่นเมื่อเขาจูบเธอด้วยความโกรธ จองกุกกัดริมฝีปากล่างของเธอจนเธอได้กลิ่นคาวเลือดเล็กๆ เสียงสะอื้นของเธอเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“ปล่อยฉันไป ...” เสียงหวานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงหญิงสาวพูดพลางยันตัวขึ้นนั่งพิงหลังกับหัวเตียงเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกและปล่อยแขนเธอ หากแต่จอนจองกุกไม่ฟังคำเธอ เขาถอดเสื้อยืดตัวสีแดงของเขาออกและปลดเข็มขัดโยนไปที่ไหนสักที่
“ไม่ได้” จอนจองกุกพูดแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ลิลิธ “...ฉันปล่อยเธอไปไม่ได้”
“ฮึก ...” เสียงสะอื้นดังขึ้นและถูกหยุดไว้อีกครั้งเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าเข้ามาประกบปากกับเธอ รอบนี้จองกุกสอดลิ้นเข้ามาอย่างค่อยเป็นค่อยไป มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมารั้งคอเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน อีกข้างก็เลื่อนลงมาล้วงเข้าในในกางเกงขาสั้นของเธอ สัมผัสที่จุดอ่อนไหวของเธอผ่านกางเกงชั้นใน ร่างบางสะดุ้งโหยง มือเล็กจับแขนของเขาแน่นเพื่อบอกให้เขาหยุด
“อือ ... อย่าห้ามฉันสิ” ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำแต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ เขาจึงจัดการเลื่อนลงไปที่ลำคอเธอและฝังเขี้ยวของเขาลงไป
“อ๊า !” ลิลิธร้องเสียงดัง เธอกำลังจะดิ้นแต่ถูกเขาใช้มือจับตัวไว้ก่อน
“ถ้ายังไม่อยากให้เขี้ยวฉันฉีกคอเธอขาดก็อยู่นิ่งๆ...” จอนจองกุกคำรามเสียงต่ำ เขาถอนเขี้ยวของเขาออกแล้วเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกเผยให้เห็นชั้นในสีขาวสะอาดกับเนินอกคู่สวย ชายหนุ่มจ้องมันตาเป็นประกายในขณะที่คนถูกมองกำลังตัวสั่นระริกราวกับลูกนก
“เธอ ... สวย ...” ชายหนุ่มพูด หญิงสาวไม่ตอบ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งกลัว ทั้งอาย แขนทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดเนินอกไว้
“ไม่ เอามือเธอออกสิ”
“อย่าทำแบบนี้กับฉัน”
“อย่าห้ามฉัน ...” จองกุกพูดแล้วจ้องหน้าหญิงสาว ลิลิธยอมลดมือลงแล้วเบือนหน้าหนี เธอไม่อยากเห็น ไม่อยากจะรับรู้ว่าเขาทำอะไรกับเธอ
ชายหนุ่มก้มลงไปจูบที่เนินอกอย่างอ่อนโยน เขาใช้ฟันขบเบาๆพอให้หญิงสาวรู้สึกตัว มือหนาสอดเข้าไปด้านหลังของเธอแล้วเกี่ยวเอวบางให้เข้ามาชิด จองกุกใช้ฟันกัดชั้นในแล้วดึงมันลงด้วยปากของเขาเผยให้เห็นอกเปลือยเปล่าที่เต่งตึง
“อย่า ...”
“อยู่นิ่งๆสิ” เขาพูดพร้อมกับก้มลงไปฟัดกับเนื้อที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากได้รูปของเขาเข้าครอบครองยอดอกสีสวย ชายหนุ่มดูดมันเบาๆ ลิ้นนุ่มวนรอบยอดอกไปมาช้าๆเพื่อปลุกเธอให้ตื่น ความเสียวจากยอดอกทำให้ลิลิธต้องหลับตาปี๋ สองมือของเธอขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายอารมณ์
“อ๊ะ ตรงนั้นไม่ได้นะ !” เสียงใสร้องห้ามเมื่อนิ้วของชายหนุ่มกรีดตามร่องเสียวผ่านผ้าบางที่ไม่มีกางเกงขาสั้นของเธอกั้นไว้เพราะหลุดไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนจะห้ามไม่ได้ผล นิ้วกลางของจองกุกถูกสอดเข้าไปในตัวของเธอช้าๆ
“เธอเคยห้ามฉันได้รึไง...” ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นราวกับเย้ยหยันในความอ่อนแอของคนตรงหน้า นิ้วเรียวขยับเข้าออกช้าๆในขณะที่ริมฝีปากของเขาวุ่นอยู่กับการจูบที่ลำคอ กระดูกไหปลาร้า เนินอก ไล่ลงมายังหน้าท้องของเธอเพื่อซึมซับความอร่อย
“อื้อ อ๊ะ” เสียงร้องเบาๆดังมาจากลิลิธเมื่อนิ้วของเขาเริ่มขยับเร็วขึ้นคล้ายจะไปถึงสวรรค์แต่แล้วนิ้วของเขาก็ถูกชักออกไป หญิงสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มเผลอแอ่นช่วงล่างตามอย่างเสียดาย จอนจองกุกจ้องมองคนตรงหน้าแล้วยกนิ้วของตนที่เปื้อนน้ำรักเมื่อครู่ขึ้นมาดูดดื่มราวกับมันคือน้ำหวาน
“คิดจะมีความสุขคนเดียวรึไงลิลิธ ? อย่าปล่อยฉันไว้แบบนี้สิ” จองกุกพูดพร้อมกับถอดกางเกงยีนส์และชั้นในของตัวเองออกเผยให้เห็นแก่นกายของเขาที่ตั้งชูชั้นพร้อมจะทำงาน ลิลิธหลุบตาลงต่ำเพื่อที่จะไม่มองมัน
เห็นมาก็ไม่ใช่น้อยแล้ว ทำไมฉันยังอายอยู่อีกเนี่ย !
จอนจองกุกจัดการนั่งลงแทนที่เธอแล้วจับคนตัวเล็กให้ขึ้นนั่งคร่อมตัก ชายหนุ่มจับมือเล็กของเธอมาวางบนไหล่ของเขาแล้วยึดสะโพกมนไว้ให้แน่น
“ลิลิธ เธอพร้อมนะ ..?” เหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ มือหนากดสะโพกของเธอลงเพื่อสอดแก่นกายของเขาเข้าไปในตัวเธอ ลิลิธหลับตาปี๋เมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่นในตัว เธอรู้สึกได้ถึงความตึงและอาการหน่วงที่ท้องน้อย
“อือ ... อย่า ... เกร็ง” ชายหนุ่มกัดฟันพูดพลางสอดใส่ เขารู้สึกได้ถึงความแปลกใหม่ ...ก็เขายัง ‘บริสุทธิ์’ อยู่นี่
สุดท้ายเขาก็สามารถเข้าไปอยู่ในตัวเธอได้จนสุด จองกุกจัดการผลักหญิงสาววที่นั่งคร่อมตักเขาอยู่ให้ลงไปนอนราบกับพื้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขาพร้อมที่จะบรรเลงเพลงรักนี่แล้ว สะโพกหนาของจองกุกเริ่มขยับช้าๆเพื่อสร้างความเคยชินให้กับทั้งตัวลิลิธและตัวเขาเอา
“ฉ...ฉันเจ็บ...”
“เดี๋ยวมันจะดีเองนั่นแหละ เธอก็รู้” ชายหนุ่มจงใจพูดกระซิบที่ข้างหูหญิงสาวด้วยเสียงโดทนต่ำ ริมฝีปากสวยงับใบหูเล็กเบาๆ ลิลิธเบี่ยงหน้าหนีอย่าจั๊กจี้ มือขวาของจองกุกจัดการดันเรียวขาสวยของเธอขึ้นเพื่อง่ายต่อการขยับ มือหนาอีกข้างก็รั้งคอเล็กให้เข้ามาจูบ ชายหนุ่มหลับตาพริ้มไปกับความหอมหวานที่ตนเองได้รับ
นี่น่ะหรือ ... รสชาติของผู้หญิงจากสวรรค์อย่าง ‘อีวา’
“อื๊ออ อา.. อ๊ะ” เสียงครางดังมาจากหญิงสาวเป็นระยะ ความเร็วของสะโพกหนายังคงที่อยู่ ลิ้นร้อนๆของเขาที่ส่งเข้ามาในปากเธอทำให้เธอแทบจะบ้า มันทั้งนุ่ม หวาน ละมุนจนเหมือนเขากับเธอเมคเลิฟกันด้วยความเต็มใจ
“ลิลิธ ... ฉัน ...”
“จะ...จองกุก...” บทสนทนาดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเสียงหอบและเสียงครางของทั้งคู่ นิ้วสวยของลิลิธจิกลงไปบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม เล็บของเธอข่วนไปทั่วจนเป็นรอยเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ภายในห้อง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นครางเสียงดังเมื่อจอนจองกุกเริ่มเพิ่มความเร็วในการขยับ แก่นกายความเป็นชายของเขาเริ่มเสียดสีกับถายในตัวเธอเร็วขึ้นและแรงขึ้นจนเธอรู้สึกร้อน
“ฮื่อ...ฉ – ฉันไม่ไหวแล้ว ..” ชายหนุ่มพูดเสียงกระเส่า ปากบอกว่าไม่ไหวแต่สะโพกของเขายังคงขยับเร็วและแรงขึ้นอยู่เรื่อยๆ ลิลิธเลื่อนมือมาขยุ้มผมอีกคนแน่นเมื่อเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะไปถึงสวรรค์
“ฉันเอง ก็มะ...เหมือนกั – อ๊า” หญิงสาวพูดเสียงขาดหายไปเป็นห้วงๆขนพูดไม่เป็นภาษา ภายในห้องตอนนี้มีเพียงเสียงเนื้อที่กระทบกันและเสียงครางของทั้งคู่ที่ดังปนกันระงม
สะโพกและเอวของจอนจองกุกขยับอีกสองสามครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะกดมันลงแนบแน่นกับตัวเธอ ของเหลวสีขาวขุ่นไหลทะลักเข้าไปในตัวหญิงสาวค่อนข้างมากเพาะเขาไม่ค่อยได้ปลดปล่อยอารมณ์ทางเพศของมาสักเท่าไหร่ ฝ่ายลิลิธเองก็นอนหอบเหนื่อยจนตัวโยน เปลือกตาของเธอค่อยๆปิดลงช้าๆด้วยความอ่อนล้า
ชายหนุ่มพักหายใจสูดอากาศเข้าปอดอยู่พักหนึ่งแล้วค่อยๆถอนตัวออกจากร่างบาง จองกุกจัดการจัดท่าให้เธอนอนได้สบายๆก่อนจะเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอแล้วเดินออกจากห้องไป ..
bts7sins : Part 21 ฉาก NC
“หยุดเดี๋ยวนี้นะมาร์ค ต้วน !” ลิลิธโวยวายเมื่อชายหนุ่มที่เมื่อครู่นอนซมตัวร้อนเหมือนคนเป็นไข้ตอนนี้กำลังพยายามถอดชุดนอนของเธออยู่
ชายหนุ่มหาได้สนใจเสียงร้องทักท้วงของคนตัวเล็กแต่อย่างใด เขายังคงฟัดกับร่างของเธออยู่ เขี้ยวเล็กๆของชายหนุ่มขบที่เนินอกคู่สวยจนลิลิธร้องโอ๊ย มือเล็กพยายามจะดันร่างหนาออกแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะโดนมือหนาตรึงไว้กับเตียง
“อยู่นิ่งๆน่า ... ยังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอดหรอก ฉันกำลังตกมัน”
“ตาบ้า ! ออกไปเลยนะ !”
“ทั้งหมดนี่มันก็ความผิดเธอนะลิลิธ...”
“...” หญิงสาวเงียบ แววตาของมาร์ค ต้วนที่จ้องมองมาที่เธอตอนนี้ดูเหมือนจะทำให้เธอเขินอายได้ง่ายเหลือเกิน ชายหนุ่มหยุดฟัดร่างบางแล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆใบหูเล็ก
“...ฉันขอเดาว่าตอนที่เจอาร์มาส่งเธอเขาบอกกับเธอไว้ว่าห้ามเปิดประตู แต่เธอก็เปิดมิน”
“ฉันเปิดเพราะเป็นห่วงนายหรอก”
“...”
“นี่นายหลอกใช้ความเป็นห่วงของฉันเนี่ยนะ ...”
“ช่วยไม่ได้นะลิลิธ”
“...”
“งั้น ... ฉันจะอ่อนโยนกับเธอแล้วกัน”
จบคำพูดมาร์คต้วนก็ก้มลงไปจูบแก้มนิ่มเบาๆ ลิลิธยังคงขัดขืนอยู่เล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ต้องยอมแต่โดยดีเมื่อรู้ว่ายังไงเสีย หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้ก็คงไม่ปล่อยเธอไป
ริมฝีปากหนาของมาร์ค ต้วนทาบทับลงมาที่หน้าผากของลิลิธ ลากไล้ลงมายังจมูกโด่งจนมาถึงริมฝีปาก ชายหนุ่มขบที่ริมฝีปากล่างของอีกคนอย่างหยอกล้อแล้วแทรกลิ้นของตนเข้าไป ลิลิธที่ตอนนี้เปลี่ยนจากขัดขืนมาเป็นโอบรอบคออีกคนก็หลับตาพริ้มรับรสจูบหวานๆจากคนตรงหน้า มาร์คจัดการใช้แขนแข็งแรงเกี่ยวเอวบางให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทั้งที่ริมฝีปากยังคงนัวเนียกันอยู่
“อย่าขัดขืนฉัน ... เข้าใจไหม ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากที่ถอนริมฝีปากออก ลิลิธหยักหน้าเบาๆอย่างขวยเขินเมื่อได้มองหน้าอีกคนในระยะใกล้ขนาดนี้ ฝ่ายมาร์ค ต้วนที่เห็นว่าอีกคนยอมตนแต่โดยดีก็ยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มเธอไปฟิดใหญ่ๆ
มือหนาของมาร์คจับไหล่เล็กแล้วเลื่อนคอเสื้อชุดนอนตัวใหญ่ของลิลิธเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า จริงๆแล้วจะเรียกว่าชุดนอนก็ไม่ได้เพราะมันคือเสื้อเชิ้ตตัวโคตรใหญ่ของยูคยอมที่จินยองเอามาให้เธอใส่ มาร์คปลดกระดุมเม็ดบนออกไปสองเม็ดแล้วถกเสื้อลงไปกองที่ข้อศอกของหญิงสาว
“นี่เธอไม่ใส่บรานอนเหรอ ?”
“เงียบไปเลย !” หญิงสาวแว้ดใส่อีกคนเสียงดัง ชายหนุ่มหัวเราะคิกคักแล้วดึงร่างบางให้เลื่อนมานังตักของตน มาร์คโอบรอบเอวลิลิธไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อเหลาซุกที่คอเรียว ริมฝีปากหนาทั้งดูดทั้งเม้มจนเป็นรอยแดง เลื่อนจากคอลงมายังเนินอกคู่สวยที่รออยู่ก่อนแล้ว ระหว่างที่สูดดมและเก็บเกี่ยวความหอมหวานของร่างบางไปท่อนขาของชายหนุ่มก็จัดการถูเสียดสีกับช่องทางหวานของอีกคนที่หันหน้าเข้าหาตนอยู่
“อ...อื้อออ” เสียงคราวหวานๆออกมาจากลำคอของลิลิธ มาร์ค ต้วนกดร่างของเธอให้ลงไปนอนราบกับเตียงอีกครั้ง ชายหนุ่มเลิกชายเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของหญิงสาวขึ้นพร้อมกับลูบขาอ่อนไปมา
มาร์คผละออกจากร่างเย้ายวนน่ากินตรงหน้าเพื่อที่จะถอดเสื้อเยื้อของตนออก เขาโยนเสื้อไปทางปลายเตียงก่อนแล้วตามด้วยกางเกงของเขา ขณะนี้มาร์คต้วนที่อยู่ในชุดกางเกงชั้นในตัวเดียวกำลังก้มลงมาฟัดกับร่างของลิลิธอีกครั้ง
“เธอพร้อมรึยังน่ะ ?” ชายหนุ่มถาม คำตอบมีเพียงการพยักหน้าน้อยๆของลิลิธเท่านั้น มาร์ค ต้วนยิ้มแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่คนตัวเล็กใส่อยู่ออกให้หมดเผยให้เห็นเรือนร่างอันสวยงาม
ลิลิธรู้สึกโชคดีเล็กน้อยที่รอยแดงที่คิมซอกจินทำไว้มันหายไปแล้ว ...
“อื้อ...มะ มาร์ค...” เสียงใสร้องออกมาเมื่อเจ้าของชื่อกำลังลากนิ้วเรียวสัมผัสช่องทางหวานผ่านชั้นในตัวบางของเธอ หญิงสาวหุบขาเข้าโดยอัตโนมัติแต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มดันไว้เสียก่อน มาร์คหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของคนตรงหน้า ชายหนุ่มจัดการดึงชั้นในของคนตัวเล็กออกแล้วโยนไปกองกับเสื้อผ้าของเขา
“น...นายจะอ่อนโยนใช่ไหม...”
“ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ”
พูดจบก็ไม่รอช้า ควักแก่นกายที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วออกมาแล้วค่อยๆดันเข้าไปในคัวร่างบางทันที ลิลิธรู้สึกเหมือนตัวจะแตก มาร์ค ต้วนกัดฟันแน่นทนดันมันเข้าไป เขาไม่แน่ใจว่าของเขามันใหญ่ไปหรือว่าคนตัวเล็กฟิตมากกันแน่
“อื้อ จ .. เจ็บ” เสียงใสร้องพลางออกแรงบีบที่ไหล่แข็งแกร่งเพื่อระบายความเจ็บที่ช่วงล่าง มาร์คเห็นดังนั้นก็หยุดสอดใส่เพื่อให้หญิงสาวพักและปรับตัว มันเพิ่งเข้าไปได้แค่ครึ่งทาง ...
“เธอโอเคใช่ไหม ?”
“ไม่” หญิงสาวตอบพลางเบ้ปาก ชายหนุ่มถึงกับกลั้นหัวเราะกับท่าทางน่ารักๆของอีกคน จัดการก้มลงไปหอมแก้มอีกฟอดใหญ่แล้วเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปากโดยไม่ให้อีกคนตั้งตัวทัน ลิลิธเบิกตาโพลง ไม่ใช่เพราะตกใจแต่เพราะเขาดันมันเข้ามาในขณะที่จูบด้วย มือเล็กเผลอเลื่อนไปขยุ้มเส้นผมสีแดงของอีกคนเพื่อระบายความเจ็บ
ลิลิธหอบเล็กน้อยเมื่อมาร์คจัดการดันมันเข้ามาจนสุด ชายหนุ่มปล่อยมันแช่ไว้อย่างนั้นเพื่อให้หญิงสาวปรับตัวเสียก่อน
“หายเจ็บรึยังครับคนดี ?” ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบที่ข้างหูอีกคน ลิลิธขนลุกซู่ ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่ไหล่หนาเต็มๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บอะไรมากมาย
“อ๊ะ อื้อ” เสียงอู้อี้ของลิลิธดังขึ้นเมื่อหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่ตรงหน้าเริ่มขยับสะโพกช้าๆ
“ทำไมเธอแน่นอย่างนี้ล่ะ...”
“ฉะ ฉันจะไปรู้เหรอ !” เสียงร้องโวยวายของลิลิธทำให้มาร์คหลุดขำออกมา
สะโพกหนายังคงขยับอยู่อย่างต่อเนื่องซ้ำยังเพิ่มความเร็วขึ้นอีก ลิลิธบิดตัวไปมาพร้อมกับจิกเล็บลงไปที่แผ่นหลังกว้างของอีกคนด้วยความเสียว ระหว่างที่สะโพกขยับริมฝีปากของมาร์ค ต้วนก็ไม่อยู่เฉย เขาพรมจูบไปทั่วคอและใบหน้าของหญิงสาวอย่างรักใคร่
“อือ ... มาร์ค .. อ๊ะ อ่า ... ฉะ ฉัน” ลิลิธพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆเพราะเหนื่อยหอบ ชายหนุ่มรับรู้ดีว่าคนตัวเล็กข้างล่างกำลังจะขึ้นสวรรค์แล้ว เขาเองก็เช่นกัน
“อ๊า ~” เสียงครางเริ่มดังมากขึ้นตามความเร็วสะโพกของมาร์ค ลิลิธโอบรอบคอชายหนุ่มแน่น
“ลิลิธ ... ฉัน อา...จะเสร็จแล้ว...”
“อื้ออ ฉะ ฉัน ...” พูดยังไม่ทันจบ มาร์ค ต้วนก็กดสะโพกลงมาจนสุดพร้อมกับปล่อยน้ำรักของตนออกมาเต็มช่องทางหวานของลิลิธ ฝ่ายลิลิธเองก็เกร็งตัวกระตุกขึ้นสวรรค์ตามไปเรียบร้อย
“...นี่” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อพักหอบเหนื่อยกันได้สักพัก
“?”
“เท่านี้ ... เธอก็เป็นของฉันแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจับมือนุ่มมากุมไว้ หญิงสาวหน้าแดงเมื่อคนตรงหน้าพูดอะไรเลี่ยนๆ
แต่เอาเถอะ ... เป็นของเขาก็ได้
ชายหนุ่มหาได้สนใจเสียงร้องทักท้วงของคนตัวเล็กแต่อย่างใด เขายังคงฟัดกับร่างของเธออยู่ เขี้ยวเล็กๆของชายหนุ่มขบที่เนินอกคู่สวยจนลิลิธร้องโอ๊ย มือเล็กพยายามจะดันร่างหนาออกแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะโดนมือหนาตรึงไว้กับเตียง
“อยู่นิ่งๆน่า ... ยังไงคืนนี้เธอก็ไม่รอดหรอก ฉันกำลังตกมัน”
“ตาบ้า ! ออกไปเลยนะ !”
“ทั้งหมดนี่มันก็ความผิดเธอนะลิลิธ...”
“...” หญิงสาวเงียบ แววตาของมาร์ค ต้วนที่จ้องมองมาที่เธอตอนนี้ดูเหมือนจะทำให้เธอเขินอายได้ง่ายเหลือเกิน ชายหนุ่มหยุดฟัดร่างบางแล้วเลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆใบหูเล็ก
“...ฉันขอเดาว่าตอนที่เจอาร์มาส่งเธอเขาบอกกับเธอไว้ว่าห้ามเปิดประตู แต่เธอก็เปิดมิน”
“ฉันเปิดเพราะเป็นห่วงนายหรอก”
“...”
“นี่นายหลอกใช้ความเป็นห่วงของฉันเนี่ยนะ ...”
“ช่วยไม่ได้นะลิลิธ”
“...”
“งั้น ... ฉันจะอ่อนโยนกับเธอแล้วกัน”
จบคำพูดมาร์คต้วนก็ก้มลงไปจูบแก้มนิ่มเบาๆ ลิลิธยังคงขัดขืนอยู่เล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ต้องยอมแต่โดยดีเมื่อรู้ว่ายังไงเสีย หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้ก็คงไม่ปล่อยเธอไป
ริมฝีปากหนาของมาร์ค ต้วนทาบทับลงมาที่หน้าผากของลิลิธ ลากไล้ลงมายังจมูกโด่งจนมาถึงริมฝีปาก ชายหนุ่มขบที่ริมฝีปากล่างของอีกคนอย่างหยอกล้อแล้วแทรกลิ้นของตนเข้าไป ลิลิธที่ตอนนี้เปลี่ยนจากขัดขืนมาเป็นโอบรอบคออีกคนก็หลับตาพริ้มรับรสจูบหวานๆจากคนตรงหน้า มาร์คจัดการใช้แขนแข็งแรงเกี่ยวเอวบางให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทั้งที่ริมฝีปากยังคงนัวเนียกันอยู่
“อย่าขัดขืนฉัน ... เข้าใจไหม ?” ชายหนุ่มเอ่ยถามหลังจากที่ถอนริมฝีปากออก ลิลิธหยักหน้าเบาๆอย่างขวยเขินเมื่อได้มองหน้าอีกคนในระยะใกล้ขนาดนี้ ฝ่ายมาร์ค ต้วนที่เห็นว่าอีกคนยอมตนแต่โดยดีก็ยิ้มกว้างแล้วหอมแก้มเธอไปฟิดใหญ่ๆ
มือหนาของมาร์คจับไหล่เล็กแล้วเลื่อนคอเสื้อชุดนอนตัวใหญ่ของลิลิธเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า จริงๆแล้วจะเรียกว่าชุดนอนก็ไม่ได้เพราะมันคือเสื้อเชิ้ตตัวโคตรใหญ่ของยูคยอมที่จินยองเอามาให้เธอใส่ มาร์คปลดกระดุมเม็ดบนออกไปสองเม็ดแล้วถกเสื้อลงไปกองที่ข้อศอกของหญิงสาว
“นี่เธอไม่ใส่บรานอนเหรอ ?”
“เงียบไปเลย !” หญิงสาวแว้ดใส่อีกคนเสียงดัง ชายหนุ่มหัวเราะคิกคักแล้วดึงร่างบางให้เลื่อนมานังตักของตน มาร์คโอบรอบเอวลิลิธไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อเหลาซุกที่คอเรียว ริมฝีปากหนาทั้งดูดทั้งเม้มจนเป็นรอยแดง เลื่อนจากคอลงมายังเนินอกคู่สวยที่รออยู่ก่อนแล้ว ระหว่างที่สูดดมและเก็บเกี่ยวความหอมหวานของร่างบางไปท่อนขาของชายหนุ่มก็จัดการถูเสียดสีกับช่องทางหวานของอีกคนที่หันหน้าเข้าหาตนอยู่
“อ...อื้อออ” เสียงคราวหวานๆออกมาจากลำคอของลิลิธ มาร์ค ต้วนกดร่างของเธอให้ลงไปนอนราบกับเตียงอีกครั้ง ชายหนุ่มเลิกชายเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของหญิงสาวขึ้นพร้อมกับลูบขาอ่อนไปมา
มาร์คผละออกจากร่างเย้ายวนน่ากินตรงหน้าเพื่อที่จะถอดเสื้อเยื้อของตนออก เขาโยนเสื้อไปทางปลายเตียงก่อนแล้วตามด้วยกางเกงของเขา ขณะนี้มาร์คต้วนที่อยู่ในชุดกางเกงชั้นในตัวเดียวกำลังก้มลงมาฟัดกับร่างของลิลิธอีกครั้ง
“เธอพร้อมรึยังน่ะ ?” ชายหนุ่มถาม คำตอบมีเพียงการพยักหน้าน้อยๆของลิลิธเท่านั้น มาร์ค ต้วนยิ้มแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่คนตัวเล็กใส่อยู่ออกให้หมดเผยให้เห็นเรือนร่างอันสวยงาม
ลิลิธรู้สึกโชคดีเล็กน้อยที่รอยแดงที่คิมซอกจินทำไว้มันหายไปแล้ว ...
“อื้อ...มะ มาร์ค...” เสียงใสร้องออกมาเมื่อเจ้าของชื่อกำลังลากนิ้วเรียวสัมผัสช่องทางหวานผ่านชั้นในตัวบางของเธอ หญิงสาวหุบขาเข้าโดยอัตโนมัติแต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มดันไว้เสียก่อน มาร์คหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของคนตรงหน้า ชายหนุ่มจัดการดึงชั้นในของคนตัวเล็กออกแล้วโยนไปกองกับเสื้อผ้าของเขา
“น...นายจะอ่อนโยนใช่ไหม...”
“ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ”
พูดจบก็ไม่รอช้า ควักแก่นกายที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วออกมาแล้วค่อยๆดันเข้าไปในคัวร่างบางทันที ลิลิธรู้สึกเหมือนตัวจะแตก มาร์ค ต้วนกัดฟันแน่นทนดันมันเข้าไป เขาไม่แน่ใจว่าของเขามันใหญ่ไปหรือว่าคนตัวเล็กฟิตมากกันแน่
“อื้อ จ .. เจ็บ” เสียงใสร้องพลางออกแรงบีบที่ไหล่แข็งแกร่งเพื่อระบายความเจ็บที่ช่วงล่าง มาร์คเห็นดังนั้นก็หยุดสอดใส่เพื่อให้หญิงสาวพักและปรับตัว มันเพิ่งเข้าไปได้แค่ครึ่งทาง ...
“เธอโอเคใช่ไหม ?”
“ไม่” หญิงสาวตอบพลางเบ้ปาก ชายหนุ่มถึงกับกลั้นหัวเราะกับท่าทางน่ารักๆของอีกคน จัดการก้มลงไปหอมแก้มอีกฟอดใหญ่แล้วเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปากโดยไม่ให้อีกคนตั้งตัวทัน ลิลิธเบิกตาโพลง ไม่ใช่เพราะตกใจแต่เพราะเขาดันมันเข้ามาในขณะที่จูบด้วย มือเล็กเผลอเลื่อนไปขยุ้มเส้นผมสีแดงของอีกคนเพื่อระบายความเจ็บ
ลิลิธหอบเล็กน้อยเมื่อมาร์คจัดการดันมันเข้ามาจนสุด ชายหนุ่มปล่อยมันแช่ไว้อย่างนั้นเพื่อให้หญิงสาวปรับตัวเสียก่อน
“หายเจ็บรึยังครับคนดี ?” ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบที่ข้างหูอีกคน ลิลิธขนลุกซู่ ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าที่ไหล่หนาเต็มๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บอะไรมากมาย
“อ๊ะ อื้อ” เสียงอู้อี้ของลิลิธดังขึ้นเมื่อหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่ตรงหน้าเริ่มขยับสะโพกช้าๆ
“ทำไมเธอแน่นอย่างนี้ล่ะ...”
“ฉะ ฉันจะไปรู้เหรอ !” เสียงร้องโวยวายของลิลิธทำให้มาร์คหลุดขำออกมา
สะโพกหนายังคงขยับอยู่อย่างต่อเนื่องซ้ำยังเพิ่มความเร็วขึ้นอีก ลิลิธบิดตัวไปมาพร้อมกับจิกเล็บลงไปที่แผ่นหลังกว้างของอีกคนด้วยความเสียว ระหว่างที่สะโพกขยับริมฝีปากของมาร์ค ต้วนก็ไม่อยู่เฉย เขาพรมจูบไปทั่วคอและใบหน้าของหญิงสาวอย่างรักใคร่
“อือ ... มาร์ค .. อ๊ะ อ่า ... ฉะ ฉัน” ลิลิธพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆเพราะเหนื่อยหอบ ชายหนุ่มรับรู้ดีว่าคนตัวเล็กข้างล่างกำลังจะขึ้นสวรรค์แล้ว เขาเองก็เช่นกัน
“อ๊า ~” เสียงครางเริ่มดังมากขึ้นตามความเร็วสะโพกของมาร์ค ลิลิธโอบรอบคอชายหนุ่มแน่น
“ลิลิธ ... ฉัน อา...จะเสร็จแล้ว...”
“อื้ออ ฉะ ฉัน ...” พูดยังไม่ทันจบ มาร์ค ต้วนก็กดสะโพกลงมาจนสุดพร้อมกับปล่อยน้ำรักของตนออกมาเต็มช่องทางหวานของลิลิธ ฝ่ายลิลิธเองก็เกร็งตัวกระตุกขึ้นสวรรค์ตามไปเรียบร้อย
“...นี่” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อพักหอบเหนื่อยกันได้สักพัก
“?”
“เท่านี้ ... เธอก็เป็นของฉันแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจับมือนุ่มมากุมไว้ หญิงสาวหน้าแดงเมื่อคนตรงหน้าพูดอะไรเลี่ยนๆ
แต่เอาเถอะ ... เป็นของเขาก็ได้
= [Jungkook x You] = NC 20+
#ฟิคแอบเขียน
= [Jungkook x You] =
Rate : NC 20+
Type : Short Fic
___________________________________
แกร่ก แกร่ก
“ฮ...ฮึก...ยะ อย่า...” เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าตนจะต้องเผชิญกับชะตากรรมอะไร ร่างบางดิ้นไปมาพลางสะบัดข้อมือหวังจะให้เนคไทสีแดงที่มัดข้อมือเล็กของตนอยู่นั้นหลุด แต่ก็ไม่ มันแน่นเกินไป หยดน้ำตาใสๆของหญิงสาวไหลอาบแก้มเมื่อมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนมองอยู่ปลายเตียงด้วยสายตาเร่าร้อน
“ได้โปรด...ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮึก นะ จองกุก...”
1 ชั่วโมงก่อน...
เสียงเฮฮาของเหล่านักเรียนมอต้นปีสุดท้ายดังขึ้นภายในห้องหนึ่งในคอนโดหรู พวกเขามาจัดปาร์ตี้เลี้ยงอำลากัน ... และใช่ ทั้งหญิงสาวและจองกุกก็อยู่ในงานนี้ด้วย
ความจริงแล้วหญิงสาวไม่ได้อยากจะมางานนี้เลย มันไม่เหมาะกับเธอ ... เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในเมือง และเมื่อเสร็จงานปัจฉิมเธอควรจะรีบกลับบ้าน ไม่ใช่มานั่งอยู่ในปาร์ตี้แบบนี้ ผิดกับจอนจองกุกที่เป็นคนดังในโรงเรียนและมีสมองเป็นเลิศ ทำให้เขาจะทำอะไรก็ได้ แม้แต่การดื่มเบียร์ทั้งที่อายุยังไม่ถึงสิบแปดอย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้
“เอ่อ ... ฉันขอตัวก่อนนะ ...” หญิงสาวตัดสินใจหันไปพูดกับเพื่อนสาวคนสนิทที่ลากเธอมาด้วย เพื่อของเธอหันมาเลิกคิ้วมองแล้วรั้งให้อยู่ต่อ
“ทำไมรีบกลับจังล่ะ นี่เพิ่งจะสองทุ่มเอง”
...ต้องเรียกว่าตั้งสองทุ่มแล้วต่างหากย่ะ
“ฉันง่วงแล้วน่ะ อยากจะขอกลับก่อน”
“หื้มมม ถ้าง่วงจะนอนที่นี่ก็ได้นะ นั่นไง ห้องนั้นน่ะ” เพื่อนสาวตัวดีพยักเพยิดไปทางประตูห้องหนึ่ง ป้ายชื่อห้องอ่านจับใจความได้ว่า ‘จอน จอง กุก’
“เอ่อ ... คือไม่ดีหรอกมั๊ง” หญิงสาวพูดแล้วยิ้มแหยๆให้กับเพื่อนตัวดีที่กำลังยกเครื่องดื่มแอลกอลฮอล์เข้าปากอึกๆ
“ไม่งั้นเธอก็นั่งอยู่ที่นี่แหละ !”
...สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องยอมเข้ามานอนในห้อง เพราะตอนนี้คุณเพื่อนตัวดีกำลังสนุกสนานกับปาร์ตี้ที่ไม่รู้จะจบตอนไหน เสียงเพลงกระหึ่มดังเข้ามาในห้อง ร่างบางถอนหายใจเบาๆแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเริ่มรู้สึกเหมือนดวงตาหนักอึ้งกำลังปิดลงช้าๆ
แกร๊ก !
เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตูก่อนที่หญิงสาวจะหลับไป...
“เอ้า ฉันจัดการแล้ว ไหนล่ะของตอบแทน ?”
“เหอะ ...ยอมขายเพื่อนเพื่อแลกกับเงินห้าพัน เธอเนี่ยนะ”
“ก็ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน และยัยนั่นก็โง่เอง ช่วยไม่ได้” หญิงสาวยักไหล่แล้วหยิบเงินห้าพันที่อยู่ตรงหน้าไปอย่างไม่รู้สึกผิด เธอปรายตามองประตูห้องที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของตนนอนอยู่ในนั้นแล้วยิ้มมุมปาก
“หึ แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคนเพอร์เฟ็คแบบนายจะชอบยัยนั่นน่ะ ... จองกุก” หญิงสาวพูดพลางไล้นิ้วที่ทาเล็บสีแดงแปร๊ดไปตามโครงหน้าหล่อเหลา จอนจองกุกปัดมือของคนตรงหน้าออกอย่างไม่ใยดี
“อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะตัวฉัน”
“ฮึ พ่อหนุ่มหวงตัว อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลยน่า ... คืนนี้ก็อยู่กับยัยนั่นให้สนุกล่ะ” หญิงสาวยักไหล่แล้วสะบัดผมยาวลอนสีน้ำตาลย้อมเดินออกไปจากบริเวณหน้าห้องเพื่อกลับเข้าไปในสนุกในปาร์ตี้ต่อ ทิ้งชายหนุ่มให้ยืนลังเลอยู่หน้าห้อง เขาเริ่มสำนึกที่ซื้อเธอมาด้วยเงินเพียงห้าพัน ที่จริงแล้วเธอมีค่ามากกว่านั้น ...
แต่เอาวะ จ่ายเงินไปแล้วนี่หว่า
จองกุกเปิดเข้าไปในประตูห้องแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเมื่อเห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวที่เขาแอบชอบมาเป็นเวลาสามปีกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา มินิสเกิร์ตของเธอเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนเพราะตอนที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเธอไม่ได้คิดจะปิดมัน เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาด้วยซ้ำ ชายหนุ่มจัดการล็อคประตูห้องเพื่อไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเวลาแห่งความสุขของเขาและเธอ
มือหนาของจองกุกเลื่อนมาปลดเนคไทออกและจัดการมัดข้อมือเล็กของคนบนเตียงอย่างแน่นหนา เขาจัดการปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออกอย่างไม่เร่งรีบ เมื่อผ่านกระดุมเม็ดที่สามก็เผยให้เห็นเนินอกขาวที่เขาชอบเก็บเอาไปฝันลามกบ่อยๆ ชายหนุ่มกลั้นใจไม่ลงไปฟัดกับมันตอนนี้แล้วปลดกระดุมต่อไปจนหมด
เมื่อเสร็จจากท่อนบนแล้วก็มาต่อที่กระโปรงของเธอ จองกุกกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ก่อนจะรูดซิปข้างกระโปรงลง เขาถอดมันออกช้าๆพลางพร่ำนึกขอโทษคนตรงหน้าในใจ
“อือ...” เสียงที่อู้อี้อยู่ในลำคอหญิงสาวเรียกความสนใจจากจองกุก ชายหนุ่มเงยหน้ามองก็เห็นว่าเธอตื่นแล้ว
“อ่า ... ไง ?”
...กลับมาที่ปัจจุบัน ตอนนี้จอนจองกุกกำลังจะสติแตกเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กซ์ที่เพื่อนตัวดีของหญิงสาวตรงหน้าแอบใส่ลงไปในน้ำให้เขาดื่มไปตอนไหนก็ไม่รู้ เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าบอกได้ดีว่าเขากำลังอดทนกับเสียงร้องไห้ของคนตรงหน้ามากแค่ไหน
“ฮึก ... ปล่อยฉันไปเถอะนะจองกุก ...”
ยัยบ้า อยากรอดก็เงียบๆไปสิ !
“ด...ได้โปรดเถอะนะ ... ฮือ ฉันเจ็บ .....”
จ...เจ็บอะไรของเธอวะ !!
“น...นะ จองกุก...”
ผึง !
จอนจองกุกจะไม่ทน !!
ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาร่างบางที่กำลังร้องขอให้ปล่อยตนไป มือหนาดึงเสื้อของตนออกจนหลุดอย่างง่ายดาย จองกุกก้มลงไปประทับริมฝีปากกับหญิงสาวบนเตียงเพื่อไม่ให้เธอส่งเสียงอะไรมาปลุกอารมณ์เขาอีก เธอส่งเสียงอู้อี้ต่อต้านในลำคอแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ มือซ้ายของจองกุกกำลังวุ่นอยู่กับเนินอกสวยในขณะที่มือขวาก็บีบเอวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว
จองกุกดันเสื้อชั้นในของหญิงสาวขึ้นไปให้พ้นๆแต่ก็ไม่สามารถถอดออกได้เพราะเขามัดเธอไว้อยู่ และเขาจะไม่ยอมแก้มัดให้เพียงเพราะจะถอดเสื้อชั้นในผู้หญิงออกแน่ๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายมองเนินอกตรงหน้าตาเป็นประกาย เขาก้มลงไปจูบยอดอกสีชมพูอย่างนุ่มนวล หญิงสาวสะดุ้งเมื่อโดนสัมผัส ร่างบางเผลอแอ่นอกขึ้นเพราะความเสียว จองกุกอมมันเข้าไปในปากพร้อมใช้ลิ้นดุนไปมาอย่างสนุกสนาน
ชายหนุ่มจะความสนใจจากเนินอกแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอแทน ไหนๆเธอก็จะเป็นของเขาแล้ว ขอเขาทำร่องรอยไว้หน่อยแล้วกัน
“อ...อื้อ ... ฉันเจ็บ...” เสียงใสๆดังขึ้นมาปลุกอารมณ์ของจองกุกอีกครั้ง ชายหนุ่มดูดลำคอขาวจนเป็นรอยแดง หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
“อ่า ... เธอ ... ดูพร้อมแล้วนี่ ...” จอนจองกุกพูดพร้อมกับหอบไปด้วยทำให้เสียงขาดหายเป็นห้วงๆ เขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนเต็มที่ แต่ดูเหมือนแค่เขาได้ยินเสียงเธอสติเขาก็ขาดผึงซะแล้ว มือหนาของจองกุกเลื่อนไปที่ชั้นในชิ้นล่างตัวน้อยแล้วดึงมันลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าเล็กข้างใดข้างหนึ่ง เขาไม่รอช้าจัดการก้มลงไปซุกหน้าที่ช่องทางหวานทันที
“อ๊า ... ย อย่านะ ...” เสียงร้องห้ามของหญิงสาวดังขึ้นเมื่อจองกุกสอดลิ้นเข้าไปในตัวของเธอ ร่างบางบิดกายไปมาพร้อมกัดริมฝีปากอย่างอดทนไม่ให้มีเสียงเล็ดรอดออกมา
“เธอนี่อร่อยใช่เล่นเลยนะ ...” จองกุกพูดขึ้นเมื่อเขาละใบหน้าออกจากช่วงล่างของหญิงสาวแล้ว ร่างบางหันหน้าหนีอย่างเขินอาย ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กๆแล้วจัดการปลดกางเกงของตนออกอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวเบิกตาโพลงมองแก่นกายที่ชูชันอยู่ตรงหน้า มันพร้อมที่จะเข้าไปในตัวเธอแล้วแน่นอน แต่เธอ ... ไม่อยากจะทำแบบนี้เลย ให้ตายเถอะ
“อ๊ะ ย...อย่านะจองกุก ฮึก อย่า ...” หญิงสาวเริ่มสะอื้นอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มจับมันมาจ่อที่ปลายทางพร้อมค่อยๆดันมันเข้าไปในตัวของหญิงสาวที่อยู่บนเตียง
“อ๊า ! ฮึก .. ม..มันเจ็บ เอามันออกไป” ร่างบางเริ่มดิ้นเมื่อแก่นกายของจองกุกเข้ามาได้ครึ่งทาง ดูเหมือนมันจะใหญ่ไปสำหรับคนตัวเล็กนี่ ชายหนุ่มยอมหยุดขยับแล้วแช่มันไว้อย่างนั้นเพื่อให้หญิงสาวปรับตัว หยดน้ำตาใสๆที่ไหลอาบแก้มของเธอทำให้เขารู้สึกผิด จองกุกใช้มือหนาปาดหยดน้ำตาของเธอช้าๆแล้วจูบที่พวงแก้มใสอย่างปลอบโยน
“ทนอีกนิด...”
“ฮึก ... นะ นายทำแบบนี้ทำไมกัน ...”
“เพื่อนเธอขายเธอให้ฉันน่ะสิ ...” จองกุกตอบ หญิงสาวทำหน้าไม่เชื่อ เธอส่ายหัวน้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตกเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักของตนทำอะไรลงไป
“ฮึก .. ไม่จริง ฮือ ... นาย ... โกหก ...”
“ถ้าฉันโกหกแล้วต้องเสียเงินไปห้าพัน ฉันไม่ทำหรอก” จองกุกพูดพร้อมกับดันก่นกายเข้าไปในตัวหญิงสาวอีกนิด ร่างบางส่งเสียงร้องออกมาแต่คนข้างนอกห้องก็ไม่ได้ยิน เพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ข้างนอกนั้นกลบเสียงของเขาและเธอจนหมด
“ขอร้องล่ะจองกุก ... ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือ ฉ...ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร”
“เสียใจ เพราะฉันมาถึงขั้นนี้แล้วกลับไม่ได้หรอก...” ชายหนุ่มพูดพร้อมรั้งใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ “...ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันรับผิดชอบเอง”
พูดจบชายหนุ่มก็ประกบปากเข้ากับริมฝีปากบางทันที ลมหายใจร้อนๆของจองกุกในตอนนี้ไม่ได้เกิดจากยาปลุกเซ็กซ์อีกแล้ว ดูเหมือนหลังจากเห็นน้ำตาของเธอเมื่อกี๊ฤทธิ์ยามันจะหายไปหมดเลย ลิ้นร้อนๆของจองกุกถูกส่งเข้าไปพัวพับกับลิ้นของหญิงสาวที่หลับตาปี๋
ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกช้าๆอย่างไม่เร่งรีบนัก ฝ่ายร่างบางเมื่อถูกปลุกเร้าก็ส่งเสียงครางออกมาตามธรรมชาติของมนุษย์ สมองของเธอเริ่มขาวเบลอไปหมดราวกับไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว
“อะ อ๊า ... อื้อ ... บะ เบาๆสิ อ๊า” เสียงหวานครางออกมาเมื่อจองกุกเร่งความเร็วขึ้น คนตัวเล็กดูจะสมยอมกับเขาแล้ว ชายหนุ่มไม่ลดความเร็วแต่กลับเพิ่มมันขึ้นไปอีก
ทำตัวน่ารักเองนี่ ช่วยไม่ได้
“อ่าห์ ... ฉันชอบเธอ ...” จองกุกพูดเสียงกระเส่า คนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่างเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินดังนั้น คนดังอย่างจอนจองกุกเนี่ยนะชอบเธอ ? แถมยังมาสารภาพในตอนที่กำลัง ... เอ่อ ... อะไรแบบนี้อีก
“ตะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...”
“ครั้งแรก ทะ ที่เจอเลย...”
บทสนทนาสารภาพรักจำเป็นต้องหยุดลงเมื่อสะโพกของจองกุกขยับเร็วขึ้นจนความเสียวพลุ่งพล่านไปตัวร่างของหญิงสาว จากคำพูดกลับกลายเป็นเสียงครางที่ดังแข่งกันอยู่ภายในห้อง
“ฉ...ฉันจะเสร็จแล้ว...” จอนจองกุกกัดริมฝีปากพูดเมื่อตนเริ่มทนไม่ไหว ฝ่ายหญิงสาวเองก็เสียงจนขยับสะโพกตอบรับกับอีกคนอย่างเผลอตัวเช่นกัน
“ฉ...ฉันก็ มะ ไม่ไหวแล้ว”
“อือ...”
“อะ อ๊า” เสียงครางครั้งสุดท้ายของทั้งคู่ดังขึ้นเมื่อจองกุกฝังมันลงไปในตัวหญิงสาวจนมิดพร้อมกับปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นออกมา แถมยังออกมาเยอะจนไหลเปรอะออกมาเล็กน้อย ฝ่ายหญิงสาวเองก็เกร็งตัวกระตุกพร้อมปล่อยของเหลวสีใสออกมาเช่นกัน ทั้งคู่พุ่บลงกับเตียงอย่างหมดแรง จอนจองกุกทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมเอื้อมมือไปกอดคนข้างๆแน่นอย่างหวงแหน
“เธอ ... เป็นของฉันแล้วนะ ...” ชายหนุ่มพูดไปหอบไปจนตัวโยน ร่างบางหน้าแดงแต่ก็ต้องก้มหน้ายอมรับว่าแธอเป็นของเขาไปแล้วจริงๆ และเธอเองก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เขาทำไปเพราะชอบเธอ ไม่ใช่เพราะเมา ...
“คราวนี้จำไว้นะ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามรุ่มร่ามกับเธอ” จอนจองกุกพูดพร้อมจูบหน้าผากเล็กเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เขายิ้มกว้างอวดฟันกระต่ายเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดหน้าแดงจัด
ถึงจะเริ่มต้นได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็จบแบบแฮปปี้ล่ะนะ .... ♥
- END -
= [Jungkook x You] =
Rate : NC 20+
Type : Short Fic
___________________________________
แกร่ก แกร่ก
“ฮ...ฮึก...ยะ อย่า...” เสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาวดังขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าตนจะต้องเผชิญกับชะตากรรมอะไร ร่างบางดิ้นไปมาพลางสะบัดข้อมือหวังจะให้เนคไทสีแดงที่มัดข้อมือเล็กของตนอยู่นั้นหลุด แต่ก็ไม่ มันแน่นเกินไป หยดน้ำตาใสๆของหญิงสาวไหลอาบแก้มเมื่อมองหน้าชายหนุ่มที่ยืนมองอยู่ปลายเตียงด้วยสายตาเร่าร้อน
“ได้โปรด...ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮึก นะ จองกุก...”
1 ชั่วโมงก่อน...
เสียงเฮฮาของเหล่านักเรียนมอต้นปีสุดท้ายดังขึ้นภายในห้องหนึ่งในคอนโดหรู พวกเขามาจัดปาร์ตี้เลี้ยงอำลากัน ... และใช่ ทั้งหญิงสาวและจองกุกก็อยู่ในงานนี้ด้วย
ความจริงแล้วหญิงสาวไม่ได้อยากจะมางานนี้เลย มันไม่เหมาะกับเธอ ... เธอเป็นเด็กต่างจังหวัดที่เข้ามาเรียนในเมือง และเมื่อเสร็จงานปัจฉิมเธอควรจะรีบกลับบ้าน ไม่ใช่มานั่งอยู่ในปาร์ตี้แบบนี้ ผิดกับจอนจองกุกที่เป็นคนดังในโรงเรียนและมีสมองเป็นเลิศ ทำให้เขาจะทำอะไรก็ได้ แม้แต่การดื่มเบียร์ทั้งที่อายุยังไม่ถึงสิบแปดอย่างที่เขาทำอยู่ตอนนี้
“เอ่อ ... ฉันขอตัวก่อนนะ ...” หญิงสาวตัดสินใจหันไปพูดกับเพื่อนสาวคนสนิทที่ลากเธอมาด้วย เพื่อของเธอหันมาเลิกคิ้วมองแล้วรั้งให้อยู่ต่อ
“ทำไมรีบกลับจังล่ะ นี่เพิ่งจะสองทุ่มเอง”
...ต้องเรียกว่าตั้งสองทุ่มแล้วต่างหากย่ะ
“ฉันง่วงแล้วน่ะ อยากจะขอกลับก่อน”
“หื้มมม ถ้าง่วงจะนอนที่นี่ก็ได้นะ นั่นไง ห้องนั้นน่ะ” เพื่อนสาวตัวดีพยักเพยิดไปทางประตูห้องหนึ่ง ป้ายชื่อห้องอ่านจับใจความได้ว่า ‘จอน จอง กุก’
“เอ่อ ... คือไม่ดีหรอกมั๊ง” หญิงสาวพูดแล้วยิ้มแหยๆให้กับเพื่อนตัวดีที่กำลังยกเครื่องดื่มแอลกอลฮอล์เข้าปากอึกๆ
“ไม่งั้นเธอก็นั่งอยู่ที่นี่แหละ !”
...สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องยอมเข้ามานอนในห้อง เพราะตอนนี้คุณเพื่อนตัวดีกำลังสนุกสนานกับปาร์ตี้ที่ไม่รู้จะจบตอนไหน เสียงเพลงกระหึ่มดังเข้ามาในห้อง ร่างบางถอนหายใจเบาๆแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยหน่าย เธอเริ่มรู้สึกเหมือนดวงตาหนักอึ้งกำลังปิดลงช้าๆ
แกร๊ก !
เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตูก่อนที่หญิงสาวจะหลับไป...
“เอ้า ฉันจัดการแล้ว ไหนล่ะของตอบแทน ?”
“เหอะ ...ยอมขายเพื่อนเพื่อแลกกับเงินห้าพัน เธอเนี่ยนะ”
“ก็ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน และยัยนั่นก็โง่เอง ช่วยไม่ได้” หญิงสาวยักไหล่แล้วหยิบเงินห้าพันที่อยู่ตรงหน้าไปอย่างไม่รู้สึกผิด เธอปรายตามองประตูห้องที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนของตนนอนอยู่ในนั้นแล้วยิ้มมุมปาก
“หึ แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคนเพอร์เฟ็คแบบนายจะชอบยัยนั่นน่ะ ... จองกุก” หญิงสาวพูดพลางไล้นิ้วที่ทาเล็บสีแดงแปร๊ดไปตามโครงหน้าหล่อเหลา จอนจองกุกปัดมือของคนตรงหน้าออกอย่างไม่ใยดี
“อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะตัวฉัน”
“ฮึ พ่อหนุ่มหวงตัว อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลยน่า ... คืนนี้ก็อยู่กับยัยนั่นให้สนุกล่ะ” หญิงสาวยักไหล่แล้วสะบัดผมยาวลอนสีน้ำตาลย้อมเดินออกไปจากบริเวณหน้าห้องเพื่อกลับเข้าไปในสนุกในปาร์ตี้ต่อ ทิ้งชายหนุ่มให้ยืนลังเลอยู่หน้าห้อง เขาเริ่มสำนึกที่ซื้อเธอมาด้วยเงินเพียงห้าพัน ที่จริงแล้วเธอมีค่ามากกว่านั้น ...
แต่เอาวะ จ่ายเงินไปแล้วนี่หว่า
จองกุกเปิดเข้าไปในประตูห้องแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเมื่อเห็นภาพตรงหน้า หญิงสาวที่เขาแอบชอบมาเป็นเวลาสามปีกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา มินิสเกิร์ตของเธอเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนเพราะตอนที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเธอไม่ได้คิดจะปิดมัน เธอไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาด้วยซ้ำ ชายหนุ่มจัดการล็อคประตูห้องเพื่อไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเวลาแห่งความสุขของเขาและเธอ
มือหนาของจองกุกเลื่อนมาปลดเนคไทออกและจัดการมัดข้อมือเล็กของคนบนเตียงอย่างแน่นหนา เขาจัดการปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออกอย่างไม่เร่งรีบ เมื่อผ่านกระดุมเม็ดที่สามก็เผยให้เห็นเนินอกขาวที่เขาชอบเก็บเอาไปฝันลามกบ่อยๆ ชายหนุ่มกลั้นใจไม่ลงไปฟัดกับมันตอนนี้แล้วปลดกระดุมต่อไปจนหมด
เมื่อเสร็จจากท่อนบนแล้วก็มาต่อที่กระโปรงของเธอ จองกุกกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ก่อนจะรูดซิปข้างกระโปรงลง เขาถอดมันออกช้าๆพลางพร่ำนึกขอโทษคนตรงหน้าในใจ
“อือ...” เสียงที่อู้อี้อยู่ในลำคอหญิงสาวเรียกความสนใจจากจองกุก ชายหนุ่มเงยหน้ามองก็เห็นว่าเธอตื่นแล้ว
“อ่า ... ไง ?”
...กลับมาที่ปัจจุบัน ตอนนี้จอนจองกุกกำลังจะสติแตกเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กซ์ที่เพื่อนตัวดีของหญิงสาวตรงหน้าแอบใส่ลงไปในน้ำให้เขาดื่มไปตอนไหนก็ไม่รู้ เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าบอกได้ดีว่าเขากำลังอดทนกับเสียงร้องไห้ของคนตรงหน้ามากแค่ไหน
“ฮึก ... ปล่อยฉันไปเถอะนะจองกุก ...”
ยัยบ้า อยากรอดก็เงียบๆไปสิ !
“ด...ได้โปรดเถอะนะ ... ฮือ ฉันเจ็บ .....”
จ...เจ็บอะไรของเธอวะ !!
“น...นะ จองกุก...”
ผึง !
จอนจองกุกจะไม่ทน !!
ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาร่างบางที่กำลังร้องขอให้ปล่อยตนไป มือหนาดึงเสื้อของตนออกจนหลุดอย่างง่ายดาย จองกุกก้มลงไปประทับริมฝีปากกับหญิงสาวบนเตียงเพื่อไม่ให้เธอส่งเสียงอะไรมาปลุกอารมณ์เขาอีก เธอส่งเสียงอู้อี้ต่อต้านในลำคอแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ มือซ้ายของจองกุกกำลังวุ่นอยู่กับเนินอกสวยในขณะที่มือขวาก็บีบเอวเล็กอย่างหมั่นเขี้ยว
จองกุกดันเสื้อชั้นในของหญิงสาวขึ้นไปให้พ้นๆแต่ก็ไม่สามารถถอดออกได้เพราะเขามัดเธอไว้อยู่ และเขาจะไม่ยอมแก้มัดให้เพียงเพราะจะถอดเสื้อชั้นในผู้หญิงออกแน่ๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายมองเนินอกตรงหน้าตาเป็นประกาย เขาก้มลงไปจูบยอดอกสีชมพูอย่างนุ่มนวล หญิงสาวสะดุ้งเมื่อโดนสัมผัส ร่างบางเผลอแอ่นอกขึ้นเพราะความเสียว จองกุกอมมันเข้าไปในปากพร้อมใช้ลิ้นดุนไปมาอย่างสนุกสนาน
ชายหนุ่มจะความสนใจจากเนินอกแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอแทน ไหนๆเธอก็จะเป็นของเขาแล้ว ขอเขาทำร่องรอยไว้หน่อยแล้วกัน
“อ...อื้อ ... ฉันเจ็บ...” เสียงใสๆดังขึ้นมาปลุกอารมณ์ของจองกุกอีกครั้ง ชายหนุ่มดูดลำคอขาวจนเป็นรอยแดง หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
“อ่า ... เธอ ... ดูพร้อมแล้วนี่ ...” จอนจองกุกพูดพร้อมกับหอบไปด้วยทำให้เสียงขาดหายเป็นห้วงๆ เขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนเต็มที่ แต่ดูเหมือนแค่เขาได้ยินเสียงเธอสติเขาก็ขาดผึงซะแล้ว มือหนาของจองกุกเลื่อนไปที่ชั้นในชิ้นล่างตัวน้อยแล้วดึงมันลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าเล็กข้างใดข้างหนึ่ง เขาไม่รอช้าจัดการก้มลงไปซุกหน้าที่ช่องทางหวานทันที
“อ๊า ... ย อย่านะ ...” เสียงร้องห้ามของหญิงสาวดังขึ้นเมื่อจองกุกสอดลิ้นเข้าไปในตัวของเธอ ร่างบางบิดกายไปมาพร้อมกัดริมฝีปากอย่างอดทนไม่ให้มีเสียงเล็ดรอดออกมา
“เธอนี่อร่อยใช่เล่นเลยนะ ...” จองกุกพูดขึ้นเมื่อเขาละใบหน้าออกจากช่วงล่างของหญิงสาวแล้ว ร่างบางหันหน้าหนีอย่างเขินอาย ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กๆแล้วจัดการปลดกางเกงของตนออกอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวเบิกตาโพลงมองแก่นกายที่ชูชันอยู่ตรงหน้า มันพร้อมที่จะเข้าไปในตัวเธอแล้วแน่นอน แต่เธอ ... ไม่อยากจะทำแบบนี้เลย ให้ตายเถอะ
“อ๊ะ ย...อย่านะจองกุก ฮึก อย่า ...” หญิงสาวเริ่มสะอื้นอีกครั้งเมื่อชายหนุ่มจับมันมาจ่อที่ปลายทางพร้อมค่อยๆดันมันเข้าไปในตัวของหญิงสาวที่อยู่บนเตียง
“อ๊า ! ฮึก .. ม..มันเจ็บ เอามันออกไป” ร่างบางเริ่มดิ้นเมื่อแก่นกายของจองกุกเข้ามาได้ครึ่งทาง ดูเหมือนมันจะใหญ่ไปสำหรับคนตัวเล็กนี่ ชายหนุ่มยอมหยุดขยับแล้วแช่มันไว้อย่างนั้นเพื่อให้หญิงสาวปรับตัว หยดน้ำตาใสๆที่ไหลอาบแก้มของเธอทำให้เขารู้สึกผิด จองกุกใช้มือหนาปาดหยดน้ำตาของเธอช้าๆแล้วจูบที่พวงแก้มใสอย่างปลอบโยน
“ทนอีกนิด...”
“ฮึก ... นะ นายทำแบบนี้ทำไมกัน ...”
“เพื่อนเธอขายเธอให้ฉันน่ะสิ ...” จองกุกตอบ หญิงสาวทำหน้าไม่เชื่อ เธอส่ายหัวน้ำตาไหลพรากราวกับเขื่อนแตกเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักของตนทำอะไรลงไป
“ฮึก .. ไม่จริง ฮือ ... นาย ... โกหก ...”
“ถ้าฉันโกหกแล้วต้องเสียเงินไปห้าพัน ฉันไม่ทำหรอก” จองกุกพูดพร้อมกับดันก่นกายเข้าไปในตัวหญิงสาวอีกนิด ร่างบางส่งเสียงร้องออกมาแต่คนข้างนอกห้องก็ไม่ได้ยิน เพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มอยู่ข้างนอกนั้นกลบเสียงของเขาและเธอจนหมด
“ขอร้องล่ะจองกุก ... ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฮือ ฉ...ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร”
“เสียใจ เพราะฉันมาถึงขั้นนี้แล้วกลับไม่ได้หรอก...” ชายหนุ่มพูดพร้อมรั้งใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ “...ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันรับผิดชอบเอง”
พูดจบชายหนุ่มก็ประกบปากเข้ากับริมฝีปากบางทันที ลมหายใจร้อนๆของจองกุกในตอนนี้ไม่ได้เกิดจากยาปลุกเซ็กซ์อีกแล้ว ดูเหมือนหลังจากเห็นน้ำตาของเธอเมื่อกี๊ฤทธิ์ยามันจะหายไปหมดเลย ลิ้นร้อนๆของจองกุกถูกส่งเข้าไปพัวพับกับลิ้นของหญิงสาวที่หลับตาปี๋
ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกพร้อมกับเริ่มขยับสะโพกช้าๆอย่างไม่เร่งรีบนัก ฝ่ายร่างบางเมื่อถูกปลุกเร้าก็ส่งเสียงครางออกมาตามธรรมชาติของมนุษย์ สมองของเธอเริ่มขาวเบลอไปหมดราวกับไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว
“อะ อ๊า ... อื้อ ... บะ เบาๆสิ อ๊า” เสียงหวานครางออกมาเมื่อจองกุกเร่งความเร็วขึ้น คนตัวเล็กดูจะสมยอมกับเขาแล้ว ชายหนุ่มไม่ลดความเร็วแต่กลับเพิ่มมันขึ้นไปอีก
ทำตัวน่ารักเองนี่ ช่วยไม่ได้
“อ่าห์ ... ฉันชอบเธอ ...” จองกุกพูดเสียงกระเส่า คนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่างเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินดังนั้น คนดังอย่างจอนจองกุกเนี่ยนะชอบเธอ ? แถมยังมาสารภาพในตอนที่กำลัง ... เอ่อ ... อะไรแบบนี้อีก
“ตะ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...”
“ครั้งแรก ทะ ที่เจอเลย...”
บทสนทนาสารภาพรักจำเป็นต้องหยุดลงเมื่อสะโพกของจองกุกขยับเร็วขึ้นจนความเสียวพลุ่งพล่านไปตัวร่างของหญิงสาว จากคำพูดกลับกลายเป็นเสียงครางที่ดังแข่งกันอยู่ภายในห้อง
“ฉ...ฉันจะเสร็จแล้ว...” จอนจองกุกกัดริมฝีปากพูดเมื่อตนเริ่มทนไม่ไหว ฝ่ายหญิงสาวเองก็เสียงจนขยับสะโพกตอบรับกับอีกคนอย่างเผลอตัวเช่นกัน
“ฉ...ฉันก็ มะ ไม่ไหวแล้ว”
“อือ...”
“อะ อ๊า” เสียงครางครั้งสุดท้ายของทั้งคู่ดังขึ้นเมื่อจองกุกฝังมันลงไปในตัวหญิงสาวจนมิดพร้อมกับปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นออกมา แถมยังออกมาเยอะจนไหลเปรอะออกมาเล็กน้อย ฝ่ายหญิงสาวเองก็เกร็งตัวกระตุกพร้อมปล่อยของเหลวสีใสออกมาเช่นกัน ทั้งคู่พุ่บลงกับเตียงอย่างหมดแรง จอนจองกุกทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมเอื้อมมือไปกอดคนข้างๆแน่นอย่างหวงแหน
“เธอ ... เป็นของฉันแล้วนะ ...” ชายหนุ่มพูดไปหอบไปจนตัวโยน ร่างบางหน้าแดงแต่ก็ต้องก้มหน้ายอมรับว่าแธอเป็นของเขาไปแล้วจริงๆ และเธอเองก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เขาทำไปเพราะชอบเธอ ไม่ใช่เพราะเมา ...
“คราวนี้จำไว้นะ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามรุ่มร่ามกับเธอ” จอนจองกุกพูดพร้อมจูบหน้าผากเล็กเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เขายิ้มกว้างอวดฟันกระต่ายเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดหน้าแดงจัด
ถึงจะเริ่มต้นได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็จบแบบแฮปปี้ล่ะนะ .... ♥
- END -
bts7sins : Part 10 ฉาก NC
“อย่าเงียบสิลิลิธ ไอ้ชุดบ้านี่มันร้อนนะ” จินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ลิลิธรู้สึกผิดเล็กที่ทำให้เขามารอ แต่ตามจริงแล้วเธอก็ไม่ได้ขอ ... หญิงสาวบอกให้ร่างสูงออกไปรอข้างนอกเพราะเธอจะอาบน้ำ เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินออกไปอย่างว่าง่าย
ทันทีที่เขาออกไปจากห้องน้ำลิลิธก็จัดการเปลื้องผ้าแล้วลงไปในอ่างที่มีน้ำอุ่นๆอยู่ทันที เขาเตรียมน้ำให้เธออาบซะด้วย ... หญิงสาวตีสบู่เหลวเพื่อให้เกิดฟองในอ่างอาบน้ำ และตอนนี้ฟองมันก็เยอะมากๆด้วย
ฟึ่บ
เสียงม่านกั้นที่เปิดออกทำให้ลิลิธสะดุ้ง และแล้วเธอก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อหันไปเห็นคิมซอกจินที่นุ่งผ้าขนหนูปิดท่อนล่างไว้ยืนอยู่ เขาก้าวลงมาในอ่างด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ด..เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนสิซอกจิน! นายจะทำอะไรน่ะ !?” ลิลิธโวยวายเสียงดัง ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองเล็กน้อยแล้วดึงผ้าขนหนูผืนน้อยทิ้งทันทีที่ลงไปในอ่าง หญิงสาวปิดตาแทบไม่ทัน ... เธอรู้สึกขอบคุณที่วันนี้เธอใส่สบู่ลงไปเยอะจนฟองแทบจะล้นอ่าง
“ก็อาบน้ำน่ะสิ นี่ฉันมารอเธอนานจนเหนียวตัวหมดแล้วเนี่ย”
“ต แต่ฉันอาบอยู่นะ !” หญิงสาวยังคงโวยวายอยู่ คิมซอกจินส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วจับไหล่บางให้คนตัวเล็กหันหลังให้เขา
“ทำอะไรน่ะ !?”
“ก็ถูหลังให้ไง...” เขาพูดเสียงต่ำ “...หันหลังไปสิ”
ถึงจะไม่ค่อยพอใจแต่ลิลิธก็หันไปอย่างว่าง่ายเพราะไม่อยากทะเลาะกับเขา คิมซอกจินยิ้มออกมาเมื่อเธอยอมเชื่อฟังเขาเสียที ชายหนุ่มบีบสบู่เหลวใส่มือแล้วบรรจงถูกแผ่นหลังขาวๆอย่างนุ่มนวล ลิลิธเม้มริมฝากปากแน่นเมื่อฝ่ามือหนาสัมผัสกับผิวของเธอ เธอรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก
“อ้ะ” เสียงใสๆร้องขึ้นเมื่อมือหนาดึงตัวเธอให้เข้ามาใกล้ เขาถูสบู่ทั่วตัวเธอไล่มาตั้งแต่ลำคอ ไหล่ แขน หลัง รวมไปถึงหน้าท้อง หน้าของลิลิธขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด
“กลิ่นมะลิเหรอ ... ฉันชอบนะ” เสียงของจินดังขึ้นใกล้ๆบริเวณใบหูเล็ก เธอขนลุกซู่ ชายหนุ่มยังคงเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อสูดกลิ่นหอมจากลิลิธอย่างกระหาย
คิมซอกจินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คาดเดายาก ... อีกแล้ว เขารู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้เธออีกแล้ว และดูเหมือนว่าความรู้สึกนี้จะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
หิว ...
“เอ่อ ... ฉันว่าควรจะล้างตัวได้แล้วนะ” ลิลิธพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าจินเงียบไป ชายหนุ่มรวมรวบสติกลับมาทันทีและพยักหน้าเออออตอบ มือเล็กของลิลิธเอื้อมไปเปิดฝักบัวและกำลังจะหยิบฝักบัวลงมาแต่ก็ต้องชะงักเมือมีมือหนามาจับไว้
“หื้ม ? มีอะไ... ว้าย!?” เสียงหวานๆร้องออกมาเมื่อชายหนุ่มจับมือเธอแล้วดึงร่างบางเข้าไปหา สายตาคมกริบของซอกจินที่จ้องมองอย่างพิจารณาทำให้ลิลิธรู้สึกเขินอาย ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปใต้กลุ่มผมของหญิงสาวที่กำลังทับร่างตนอยู่แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ...
ริมฝีปากหนาอิ่มได้รูปของซอกจินประทับลงบนปากนุ่มๆแสนหวานของลิลิธ หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เธอหลับตาลงแล้วตอบรับจูบของคนตรงหน้าอย่างเต็มใจและนุ่มนวล แขนแข็งแกร่งของเขาโอบกอดเอวบางไว้เพื่อไม่ให้เธอหนีหรือผลักไสเขา
ริมฝีปากของทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง และสายตาของคิมซอกจินที่มองมายังลิลิธตอนนี้กำลังสื่อความหมายอะไรบางอย่าง ...
“ลิลิธ ฉัน...ขอโทษ”
“อือ..ม..ไม่เป็นไร”
“ไม่ใช่ ! ฉันขอโทษลิลิธ...” ซอกจินพูดเสียงดังแล้วบีบไหล่เล็กแน่น
“...”
“...ฉันขอโทษที่ห้ามตัวเองไม่ให้คิดเกินเลยกับเธอไม่ได้”
“...”
“ฉันทำไม่ได้จริงๆ” จบคำพูด ริมฝีปากของทั้งคู่ก็ประกบกันอีกครั้ง ครั้งนี้รุนแรงและลึกซึ้งกว่าครั้งแรก เขาบดริมฝีปากลงมาจนลิลิธแทบหายใจไม่ออก ลิ้นหนาที่อยู่ในโพรงปากของเธอกำลังเก็บเกี่ยวความหวานอย่างสนุกสนาน นิ้วเรียวของลิลิธวางลงบนแผ่นอกหนาอย่างแผ่วเบา
“ลิลิธ ... ฉัน ... เข้าไปในตัวเธอได้ไหม ?” เสียงของซอกจินพูดอย่างขอร้องและอ้อนวอนเมื่อเขาผละริมฝีปากออก หญิงสาวเงียบ... เธอเลื่อนมือจากที่วางอยู่บนแผ่นอกไปโอบที่รอบคอของชายหนุ่มแล้วยิ้มออกมาบางๆ ...
เธอไม่ต้องตอบอะไร เพราะร่างกายของเธอตอบให้แล้ว ...
คิมซอกจินจัดการอุ้มตัวหญิงสาวขึ้นมาจากอ่างแล้วจับขาของร่างบางให้เกี่ยวเอวเขาไว้ ลิลิธยอมทำตามแต่โดยดี ชายหนุ่มจัดการจ่อแก่นกายที่พร้อมอยู่ก่อนแล้วไว้ที่ปลายทางก่อนจะค่อยๆดันมันเข้าไป
“อื๊อ ... ฉ...ฉันเจ็บ...” เสียงของลิลิธร้องออกมาเมื่อมันเข้าไปได้เพียงครึ่งเดียว ชายหนุ่มยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับคนตรงหน้าเมื่อเห็นผลงานของตน
“ทนเอาอีกนิดนึงนะลิลิธ” ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวก่อนจะดันมันเข้าไปต่อ น้ำหล่อลื่นที่ออกจากร่างบางช่วยได้เยอะ ทันทีที่มันเข้าไปจนสุดสะโพกของซอกจินก็เริ่มขยับช้าๆ
“อ๊า ... ด เดี๋ยวสิ อย่ามองนะซอกจิน ...” เสียงใสๆครางกระเส่าเมื่อรู้สึกได้ถึงความเสียวที่เกิดขึ้น ลิลิธเชิดหน้าครางเพื่อที่จะไม่ให้คนตรงหน้าเห็นใบหน้าที่น่าอายของตน ชายหนุ่มใช้มือซ้ายจับหน้าสวยให้หันมาสบตากับตนในขณะที่มือขวายันกำแพงอยู่
“ให้ฉันมองเถอะนะลิลิธ ... เธอรู้มั๊ยว่าเธอน่ะเป็นคนสวย ...”
“อื้อ ... อ๊า”
“...และยิ่งตอนที่มีฉันอยู่ในตัวเธอ เธอยิ่งสวยเข้าไปใหญ่” คิมซอกจินพูดแล้วยิ้มมุมปาก หญิงสาวหน้าแดงแปร๊ด
นี่เขาไปจำคำพูดพวกนี้มาจากปาร์คจีมินหรือไง ? เธอเคยคิดว่าเขาใสซื่อ แต่ที่จริงแล้วเขาไม่ต่างจากคนอื่นๆในปราสาทเลย !
ชายหนุ่มเร่งความเร็วของสะโพกให้มากขึ้นเมื่อเห็นรีแอคชั่นของคนตรงหน้าเสียงครางของลิลิธกับซอกจินดังระงมไปทั่วห้องน้ำ เธอรู้สึกราวกับตอนนี้คือฤดูร้อน เพราะอุณหภูมิในห้องน้ำมันช่างสูงและร้อนแรงเสียเหลือเกิน
“อ...อ๊า...ซอกจิน ฉัน...”
“อืมม์ ฉันก็...จะไปแล้วเหมือนกัน...” ซอกจินพูดตอบเสียงกระเส่า ขาเรียวของลิลิธเกี่ยวเอวหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากร้อนๆของจินจูบไปที่กระดูกไหปลาร้าของร่างบาง ชายหนุ่มจูบไล่ตั้งแต่ลำคอไปจนถึงใบหน้า จมูกโด่งที่กำลังคลอเคลียแก้มนิ่มๆพ่นลมหายใจออกมาอย่างร้อนรน
“ซ..ซอกจิน...” ลิลิธพูดเสียงขาดเป็นห้วงๆ คนถูกเอ่ยชื่อจูบที่แก้มนิ่มหนักๆแล้วกระแทกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยของเหลวสีขุ่นเข้าไปในร่างบาง เหมือนกับลิลิธที่โผเข้ากอดคนตรงหน้าแน่นแล้วเกร็งตัวกระตุกเป็นสัญญาณว่าทั้งคู่ถึงสวรรค์เรียบร้อย ...
ชายหนุ่มปล่อยร่างบางให้ลงจากตัวเขาพร้อมหยิบฝักบัวมาล้างตัวให้ ลิลิธไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่ขัดขืน เธอเม้มริมฝีปากแน่นหน้าแดง จินยิ้มออกมาน้อยๆเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำตัวน่ารักจนเขาอยากจะฟัดกับเธออีกรอบ
ซอกจินอุ้มร่างบางให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำแล้ววางเธอลงบนเตียงพร้อมกับห่มผ้าขนหนูให้ เขาเดินกลับเข้าไปใส่ผ้าขนหนูในห้องน้ำแล้วเดินกลับออกมาอีกครั้ง ลิลิธที่นอนหอบอยู่หันหน้ามองอีกคนที่นั่งยิ้มมองเธออยู่บนเตียง
“ม...มองอะไร คนบ้า -///-“
“ฉันก็มองลิลิธที่น่ารักของฉันไง...” ชายหนุ่มพูดแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆลิลิธ เขารวบตัวเธอมากอดทั้งๆที่ยังอยู่ในสภาพแบบนั้น ร่างบางยิ้มออกมาบางๆอย่างพอใจและขวยเขิน เขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นได้ตลอดจริงๆ เธอรู้สึกได้ ... จากมือหนาๆที่กำลังลูบหัวเธออยู่ตอนนี้
ซานต้าคลอสอาจจะโกรธที่เธอทำบัดสีในวันนี้ ...
แต่ก็เป็นคริสต์มาสที่ดีอีกปีน่ะนะ :)
bts7sins : Part 7 ฉาก NC
“นายเป็นบ้าอะไรของนาย !”
“ไม่ต้องมาร้อง !” ชายหนุ่มสวนกลับเสียงดัง ทีแรกเขาอารมณ์สงบลงจากเมื่อเช้าแล้ว ... เขาคิดว่าเขาจะกลับมาคุยกับเธอดีๆ แต่พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วมัน ... ให้ตายเถอะ ยิ่งคิดเขายิ่งหงุดหงิด !
“ไอ้จีมินมันดีกับเธอมากเลยสินะถึงได้ยอมให้มันอุ้มเข้าห้องง่ายๆน่ะ ! เหอะ กับมันคงจะสนุกมากล่ะสิ” ชายหนุ่มพูดเย้ยหยัน ลิลิธขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
“นายพูดบ้าอะไรของนาย ฉันไม่รู้เรื่อง”
“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ !”
“โอ๊ย ! ปล่อยนะ !!” ลิลิธโวยวายเมื่อชายหนุ่มขึ้นคร่อมเธอ เขาจับที่ล็อคข้อมือทางหัวเตียงมาพันธนาการข้อมือเล็กอย่างว่องไว ลิลิธดิ้นพราดๆราวกับปลาถูกทุบหัวหวังจะหลุดไปจากที่ล็อคข้อมือนี่ แต่ยิ่งดิ้นเธอก็ยิ่งเจ็บ ชูก้าเหยียดยิ้มเมื่อเห็นคนตรงหน้าไปไหนไม่รอด
“อยู่นิ่งๆซะ เผื่อฉันจะเห็นใจเธอ” ชายหนุ่มพูดพลางจัดการถอดเสื้อเชิ้ตของตนเองออก ลิลิธเบิกตาโพลงเมื่อเริ่มรับรู้ว่าเขาจะทำอะไรเธอ
“นายจะทำอะไรน่ะ ย...อย่านะชูก้า” ร่างบางพูดอย่างตื่นตระหนก ชายหนุ่มเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังกลัวก็เหยียดยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างสมเพช
“ฉันจะทำให้เธอสนุก มากกว่าที่ทำกับไอ้จีมินซะอีก :)”
“ !! “ เสียงโวยวายของลิลิธเงียบไปเพราะถูกริมฝีปากของชูก้ากลืนเข้าไปหมด หญิงสาวดิ้นอย่างต่อต้าน ชูก้าเริ่มรำคาญที่เธอดิ้น มันทำให้เขาจูบไม่ถนัด เขาจัดการขึ้นคร่อมทับร่างของเธอเพื่อให้เธออยู่เฉยๆ มันได้ผล ... ลิลิธสู้แรงของเขาไม่ได้
ชูก้าปิดปากของลิลิธด้วยปากของเขาอีกครั้ง ลิลิธส่งเสียงอู้อี้ออกมาด้วยความไม่เต็มใจที่ถูกเขาจูบแต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มไม่ใช้วิธีนุ่มนวล เขาบีบคางเล็กเพื่อให้หญิงสาวอ้าปาก ร่างบางเปิดปากออกด้วยความเจ็บปวด ลิ้นหนาแทรกเข้ามาในปากเล็กอย่างเร่าร้อน เขากวาดเอาแรงของลิลิธออกไปหมด หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความเสียใจ
นายไม่ได้รักฉัน แล้วมาทำแบบนี้ทำไม ...
ชายหนุ่มผละจากริมฝีปากบางแล้วเลื่อนใบหน้าลงมาที่ลำคอของคนตรงหน้าแทน เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ..... มันคือรอยคิสมาร์กและรอยกัด
ชูก้าเห็นดังนั้นก็คำรามเสียงต่ำในลำคอแล้วฉีกเสื้อของคนตรงหน้าออกอย่างหงุดหงิด บอกไม่รู้เรื่องแล้วนี่มันอะไร !? ชายหนุ่มจัดการซุกใบหน้าลงที่ลำคอขาว เข้าประทับริมฝีปากลงซ้ำรอยเดิมที่จองกุกทำไว้ หวังจะลบพวกมันออกแล้วทำให้บนคอเรียวมีแต่ร่องรอยของเขาแทน
ลิลิธเม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงร้องของตนเอาไว้ เขาทำลังทำซ้ำรอยเดิมของจองกุก เสียงสะอื้นของหญิงสาวดังขึ้น ถึงชายหนุ่มจะได้ยินดังนั้นแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขากลับยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปที่เนินอกคู่สวยที่มีบราปิดอยู่แทน
ร้องให้ตายยังไงฉันก็ไม่หยุดหรอกลิลิธ
“อ๊า !” เสียงใสร้องออกมาเมื่อชูก้ากระชากบราของเธอออกแล้วใช้ฟันขบที่ยอดอกเบาๆ เธอเจ็บ ... ฟันเขาแหลมรามกับมีด ริมฝีปากร้อนๆของเขาสัมผัสกับเนินอกของเธอทำให้ร่างบางรู้สึกหวิวๆ เธอหน้าแดงแจ๋เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชูก้ากับลังฟัดร่างกายเธออยู่ เขาดูดเลียมันอย่างรุนแรงเพื่อระบายความโกรธ ลิลิธหลับตาแน่น น้ำตาของเธอไหลออกมาเมื่อคิดว้าตนไม่รอดแน่ๆ
ชูก้าเริ่มรู้สึกหน่วงๆที่เป้าที่ได้ยินเสียงร้องของคนตัวเล็ก แต่เขายังไม่อยากจะเอามันออกมาอวดเธอ ชายหนุ่มยิ้มมุมปากแล้วเลื่อนมือหนาไปยังจุดอ่อนไหวของอีกฝ่าย ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสผ่านผ้าบาง ชูก้าเห็นว่าเธอแอ่นตัวขึ้นมาด้วยความเสียวเขาก็ยิ่งได้ใจ มือหนากระชากชั้นในด่านสุดท้ายออกอย่างไม่ปราณี ลิลิธเบิกตาโพลงเมื่อรู้สึกว่าชั้นในของเธอถูกดึงออกไป
“ย ... อย่านะชูก้า ฉันขอร้องล่ะ” ลิลิธพูดเสียงสั่น แต่ชูช้าเงยหน้าขึ้นไปตอบเธอด้วยรวยยิ้ม”
“ไม่ต้องขอร้องหรอก เพราะเธอจะได้ร้องแน่ๆ :)” พูดจบเขาก็ดันนิ้วกลางเรียวๆของเขาเข้าไปในช่องทางหวานทันที ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามา ชู้ก้าขยับนิ้วช้าๆเพื่อให้เธอปรับตัวกับนิ้วของเขา ลิลิธบิดตัวไปมาด้วยความเสียว ถึงเธอจะรู้สึกดี แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ...
“อ..อ๊า ช..ชูก้า..” เสียงหวานร้องออกมาเมื่อเขาขยับนิ้วเร็วขึ้น เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เรียกชื่อเขา ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกเลย เธอเบลอไปหมด
“หื้ม อะไรกัน จะล่วงหน้าฉันไปงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม เขาถอนนิ้วออกช้าๆเมื่อเห็นว่าเธอเปียกได้ที่แล้ว ชูก้าดูดน้ำหวานที่ติดนิ้วเขาอย่างไม่รังเกียจ ลิลิธมองภาพตรงหน้าอายๆ มือหนาของเขาเลื่อนไปปลดกางเกงและกางเกงชั้นในออกเผยให้เห็นแก่นกายที่ชูชันพร้อมรบของเขา ลิลิธกลืนน้ำลายอย่างกังวล
แค่นิ้วของเขาเธอยังขนาดนั้น ถ้าไอ้นี่เข้าไปล่ะก็ ...
ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตั้งตัวชูก้าก็จ่อแก่นกายไปที่ปลายทาง เขาถูมันขึ้นลงกับช่องทางหวานเพื่อลดความฝืดแล้วดันมันเข้าไปช้าๆอย่างไม่เร่งรีบ ลิลิธรู้สึกราวกับตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะถูกล็อคข้อมือไว้ เธอบิดกายไปมา ในใจอยากจะให้มันจบๆไปเสียที ชูก้ามองผลลัพธ์ตรงหน้าอย่างพึงพอใจ แต่แล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดแปลกไป
ถ้าเพิ่งไปมีอะไรกับไอ้จีมินมา ทำไมถึงฟิตนักวะ ...
คิดได้ดังนั้นชายหนุ่มก็รีบก้มมอง แล้วก็ต้องพบกับความผิดอันใหญ่หลวงของตนเมื่อมีเลือดบริสุทธ์ของลิลิธไหลออกมาตามลำเนื้อของเขา ... ลิลิธยังไม่ได้ทำอะไรกับจีมิน
ชิบหาย ... เวรละไงชูก้า
เขากัดปากตัวเองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่เขาทำลงไป แต่เขาหยุดไม่ได้แล้ว ... เขามาไกลเกินไป ชูก้าจัดการดันตัวเองเข้าไปจนสุด ในใจเขาพร่ำบอกขอโทษเธอเป็นร้อยๆรอบ
หญิงสาวเกร็งตัวเมื่อรู้สึกได้ถึงท่อนเนื้อที่กำลังขยับอยู่ในตัวเธอ ร่างบางบิดกายไปมาอย่างเร่าร้อนด้วยความเสียว ชูก้าขยับสะโพกช้าๆ ลิลิธเริ่มรู้สึกว่าความรุนแรงของเขาหายไป เหลือเพียงแต่ความอ่อนโยน ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาจูบปากเธอ ครั้งนี้คนตัวเล็กยอมแต่โดยดี มันเป็นสัมผัสที่อ่อนหวานและนุ่มนวลต่างจากก่อนหน้านี้ที่เต็มไปด้วยความโกรธ
ชูก้าเริ่มขยับสะโพกเร็วขึ้น ความโกรธของเขาหายไปหมดเหลือเพียงแต่ความรู้สึกผิด ชายหนุ่มพรมจูบลงบนใบหน้าสวยราวกับจะขอให้เธอยกโทษให้ เสียงครางของเขาและลิลิธดังระงมไปทั่วห้อง มือเล็กของเธอจิกบนแผ่นหลังเขาเบาๆเพื่อระบายความเสียวและความเจ็บปวด ชูก้าเจ็บ ... แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ นี่เป็นความผิดของเขา
“ชูก้า... ฉ...ฉันไม่ไหวแล้ว...” เสียงของลิลิธดังขึ้นปลุกให้ความเป็นปีศาจในตัวเขาตื่น ชายหนุ่มซุกหน้าลงที่ลำคอขาวแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ทั้งคู่ได้ยินมันชัดเจน
“เรียกชื่อฉัน ...”
“ช...”
“ไม่ ไม่ใช่ชื่อนั้น” ชูก้าพูดเสียงต่ำ หญิงสาวหน้าแดงเมื่อรู้สึกว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมากๆ เสียงหวานๆเอ่ยออกมาอีกครั้งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปั่นป่วน
“ม...มินยุนกิ.....” ลิลิธเอ่ยออกมา ชูก้าพ่นลมหายใจแรงอย่างพอใจ เขาจูบไล่ตั้งแต่กระดูกไหปลาร้าไปจนถึงหน้าผากเล็กอย่างหวงแหน ชายหนุ่มโอบกอดเธอแน่น สะโพกของเขาขยับเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกันกับตอนที่ร่างของลิลิธเกร็งกระตุก น้ำรักของพวกเขาผสมปนเปกันอยู่ภายในตัวของหญิงสาว ชูก้าคลายกอดออกก็พบว่าคนตรงหน้าเขาหลับด้วยความเหนื่อยไปแล้วทั้งที่เขายังอยู่ในตัวเธออยู่ ชายหนุ่มถอนมันออกมาแล้วจัดการใส่เสื้อผ้าของตน
ชูก้าเหลือบมองมาที่หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิด เขาเข้าใจผิดเองทั้งหมดแถมยังทำรุนแรงกับเธอ ... มันเป็นอะไรที่แย่มากๆ แย่สุดๆ
ชายหนุ่มจัดการปลดล็อคข้อมือของลิลิธให้เป็นอิสระแล้วอุ้มเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยนราวกับเธอเป็นแก้วบางที่พร้อมจะแตกกระจายได้ทุกเมื่อ เขาอุ้มเธอขึ้นไปส่งที่ห้องของเธอ ร่างบางที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขนยิ่งมองเขายิ่งรู้สึกผิด ชูก้าวางลิลิธลงบนเตียงของเธออย่างแผ่วเบา เขากลัวเธอตื่น เขาอยากให้เธอได้พัก ... ถ้าเธอจะด่าเขา ก็ให้เธอพักผ่อนเต็มที่แล้วค่อยตื่นมาด่าเขาแล้วกัน
“นายทำอะไรกับเธอ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ชูก้าไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร เขาพูดตอบไปทั้งที่ยังยืนมองหน้าลิลิธที่หลับไหลอยู่
“เธอเป็นของฉันแล้ว...” ชูก้าพูดเสียงเรียบ แต่ในแววตากลับมีความรู้สึกผิดอยู่เต็มเปี่ยม “...ฉันเป็นคนแรกของยัยนี่”
วีเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินดังนั้น เขาเข้าไปกระชากคอเสื้อชูก้าแล้วจ้องตาอย่างโกรธเกรี้ยว ชายหนุ่มเงื้อมื้อขึ้นเตรียมจะต่อย ชูก้าไม่หลบ ไม่หลับตา เพียงแต่พูดขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ
“เอาสิ อยากต่อยก็ต่อยเลย ยังไงเธอก็เป็นของฉันอยู่แล้ว”
“....แก!” วีกัดฟันกรอด เขาสถบออกมาอย่างหยาบคายแต่ก็ปล่อยคอเสื้อชูก้า เขาไม่อยากจะมีเรื่องกันในห้องนี่ เธอหลับอยู่ เขาไม่อยากจะรบกวนเธอ วีกลับหลังหันแล้วเดินออกไปอย่างหงุดหงิด สีหน้าเขาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่ประตูห้องลงลิลิธจะปิดลงเขาก็หันกลับมาพูดกับชูก้าอีกครั้ง
“ถ้าเธอเป็นของแกได้ ก็เป็นของฉันได้เหมือนกัน ! ฉันไม่ยกเธอให้แกแน่”
ปัง !
เสียงประตูปิดดังขึ้น ชูก้ามองประตูด้วยความว่างเปล่า ... เขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ แต่เขาเอาก็อยากจะชดใช้ความผิดนี้ ... ความผิดที่เขาก่อขึ้น
ชายหนุ่มหันไปมองหน้าหญิงสาวที่หลับใหลอยู่ด้วยแววตารู้สึกผิด เขาเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรงอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยคำพูดหนึ่งออกมา
“เธอช่วยอย่าทำให้ฉันอิจฉาที่พวกนั้นได้แตะต้องเธอจะได้ไหม ลิลิธ...”
[ END ]
